નસીબદાર – કિંજલ શાહ

[રીડગુજરાતી વાર્તા-સ્પર્ધા 2009માં પ્રાપ્ત થયેલી કૃતિઓ પૈકીની આ કૃતિના યુવાસર્જક કિંજલબેન (આર્કન્સેસ, અમેરિકા) માઈક્રોબાયોલોજીમાં મુંબઈ ખાતે અભ્યાસપૂર્ણ કરીને ગતવર્ષે લગ્નબાદ અમેરિકા સ્થાયી થયા છે. તેમની ‘અપેક્ષા’ નામની વાર્તા અગાઉ આપણે રીડગુજરાતી પર માણી હતી. આપ તેમનો આ સરનામે kinjalshah25@gmail.com સંપર્ક કરી શકો છો.]

ડિસેમ્બર મહિનાની ખુશનુમા સાંજ હતી. વાતાવરણમાં શીતળ ઠંડક હતી. અંજલિએ ઉતાવળા પગલે ‘વાત્સલ્ય ટાવર’માં પ્રવેશ કર્યો. લિફ્ટમાં દાખલ થઈને સાતમા માળનું બટન દબાવ્યું અને સ્વગત જ બોલી પડી, ‘બાપ રે… મમ્મીને પાંચ વાગ્યાનું કીધું હતું અને સાડા-છ વાગી ગયા. નાહકની ચિંતા કરતી હશે…’. અંજલિને ડોરબેલ વગાડવાની પણ જરૂર ના પડી. સ્વાતિબેન બારણામાં જ ઉભા હતા.
‘આવ બેટા, ખાસ્સું મોડું થઈ ગયું નહિ ? લિફ્ટનો અવાજ સાંભળ્યો તો મને થયુ કે તું જ હશે.’ સ્વાતિબેને લાગણીભીના અવાજે કહ્યું.
‘હા મમ્મી, જો ને આ “આશા-કિરણ”માંથી નીકળતા મોડું થઈ ગયુ.’ અંજલિએ પાણીનો ગ્લાસ લેતાં કહ્યું.
‘કેટલા વખતે આવી ? આમ નજીકમાં જ રહેતી દીકરીને પણ મમ્મીના ઘરે આવવાનું મન નથી થતું ? ખબર છે તમે બધા બહુ બિઝી હોવ છો પણ મહિને-પંદર દા’ડે એકાદવાર તો અવાયને ? અવિનાશને ટાઈમ ન હોય પણ તું પણ નથી આવતી. કેમ હવે મમ્મીના ઘરે નથી ગમતું ?’
‘શું મમ્મી તું પણ… એવું તો કંઈ હોતુ હશે ? અરે, આ તો મારું ઘર… અહિયાં તો જિંદગીના બાવીસ વર્ષ વીતાવ્યા છે. કોઈ ગમે તે કહે કે દીકરી પરણે એટલે માવતરનું ઘર પારકું થઈ જાય પણ મને તો આ હજુય પોતીકું જ લાગે છે. લગ્નના વીસ વર્ષ પછી પણ…’
‘તો’ય આવતી તો છે જ નહિ પછી મને તો એમ જ લાગે ને કે અહિયાં…’
‘અરે ! મમ્મી, હજી ગયા મહીને તો આવીને ગઈ હતી ! તું તો મમ્મી છે ને એટલે તને તો એવું જ લાગે. હવે લગ્નના વીસ વરસ પછી હુ કાંઈ દર અઠવાડિયે થોડી આવવાની હતી ? આ તો ભાઈ-ભાભી ફરવા ગયા છે તો મને થયું કે ચાલ મમ્મીને મળી આવું, એ એકલી હશે અને અવિનાશ પણ મોડેથી આવવાના છે. આજે તો એને બિઝનેસ-ડીનર છે.’
‘બસ બેટા, તું તારા ઘરે આટલી સુખી છે પછી મારે શું જોઈએ ? આ તો એમ જ કે તું આવે તો ગમે.’
વધુ આગળ વાંચો »