ધી બ્લેક-બોર્ડ – ગૌરાંગી પટેલ

[ રીડગુજરાતી વાર્તા-સ્પર્ધા 2009માં પ્રાપ્ત થયેલી આ કૃતિનો વિષય ગુજરાતી સાહિત્યમાં કંઈક અનોખા પ્રકારનો છે. કૃતિના સર્જક શ્રીમતી ગૌરાંગીબેન (વડોદરા) અભ્યાસે એમ.ફીલ થયેલાં છે અને હાલમાં પોતાનું ‘પ્લે સેન્ટર’ તેમજ ‘કે.જી. સ્કૂલ’નું ટ્રસ્ટી તરીકે સંચાલન સંભાળી રહ્યા છે. કાવ્યલેખન તેમની મુખ્ય મનગમતી પ્રવૃત્તિ છે અને તેઓ ગુજરાતી, હિન્દી તેમજ અંગ્રેજીમાં સર્જન કરતા રહે છે. તેમ છતાં, ટૂંકીવાર્તા ક્ષેત્રે આ તેમની પ્રથમ કૃતિ છે તેમજ તેમના સ્વાનુભવની સત્યઘટના પણ છે. આપ તેમનો આ નંબર પર +91 265 2784589 અથવા આ સરનામે gaurangi_patel2000@yahoo.co.in સંપર્ક કરી શકો છો.]

ગરમી હોય કે ગરમીનો બાપ હોય, પણ પચ્ચાસ વર્ષની ઉંમરે પહોંચેલા મૃગાક્ષીબેનને બપોરની ચા તો જોઈએ જ જોઈએ. ભલે એ અરધો કપ હોય…. પણ એ ચા પેટમાં પડવી જ જોઈએ. ચારેક વાગ્યાનો સુમાર હતો. એમણે પોતાના સ્વાદ પ્રમાણેની ચા બનાવી, કપમાં ગાળી, કપ રકાબીમાં મુક્યો અને બહાર ઓશરીના હીંચકામાં આવીને બેઠા. પગની ઠેસથી હીંચકો ભલે ધીમે ધીમે ચાલતો હતો પણ એમના મનમાં જુદા જુદા વિચારો અને નાની મોટી ચિંતાઓ બહુ જોર જોરથી ફુંકાતી હતી. સૌથી વધારે એમને ચિંતા થતી હતી એમના બોંતેર વર્ષના પિતાની.

આ બાપ દીકરી વચ્ચે સ્નેહની ગાંઠ બહુ મજબુત હતી. અલબત્ત, જગતની બધી દીકરીઓ, કોઈ અપવાદ બાદ કરતા, બાપને બહુ જ ચાહતી હોય છે. તેમ છતાં આ બાપ-દીકરી વચ્ચેનો સ્નેહ તો કંઈક અનેરો હતો. એ એક બીજાનાં પરમ મિત્ર હતાં. સામસામે બેસીને કેરમ રમવું, પાના રમવા, ચેસ રમવી, ક્યારેક સાથે ઘરકામ કરવું, રાજકારણની ચર્ચાઓ કરવી, સમાજના રીતરિવાજોની ઉગ્રતાથી છણાવટ કરવી – આ બધું સમોવડીયા મિત્રની જેમ એ કરતાં.
વધુ આગળ વાંચો »