ગઝલ – મનોજ પંચોલી
ઠેસ વાગી ભીતરે ક્યાંથી વળે કળ,
બંધ આંખે કેટલું છલકાય છે જળ.
ખૂબ આગળ મોકલી પાછાં ફર્યા એ,
શોધવાનો છે રસ્તો મારે જ આગળ.
એકલા ચાલી જવાનું છે નસીબે,
કોણ આવી આપવાનું છે મને બળ.
તું નથી ત્યાં માત્ર ભણકારા મળે છે,
જીવવાનું એ જ સથવારે પળે પળ.
આંસુઓને આવવું ગમતું નથી પણ,
કોણ આવીને કહે છે જા હજી મળ.








વાહ…. મજા આવિ ગઇ…. ખુબ સુંન્દર રચના…
Such Wonderful site
After 8 years ……
Sache , ek alag anand anubhvyo
wah dost wah..
Really good poem.
very good gazal
nice one ,
વાહ ભાઈ વાહ