દર્પણ – રાજેન્દ્ર પટેલ

એક વખત મેં દર્પણ જોડે ઝઘડો કર્યો.
દર્પણ, દર્પણ તેં દાટ વાળ્યો છે.

અમારા ચહેરા પી પીને
તું રહ્યું દેખાવડું
અને અમે થયા
ધીરે ધીરે ઝાંખા.

એ ચૂપ રહ્યું.

તું ન હોત તો
અમે એયને કુદરતમાં રમમાણ હોત.
તેં અમારી વચ્ચે ફાચર મારી.

એ કશુંક બોલવા ગયું
પણ એણે માંડી વાળ્યું.

તેં અમને અમારાથી છૂટા પાડ્યા
અને ડુબાડી દીધા
પ્રતિબિંબના દરિયામાં.

એ ધીરેથી ન સંભળાય
એવું કશુંક બોલ્યું.

સાંભળે છે તું ? હું બરાડ્યો.
આજે હું તને ફોડીને જ ઝંપીશ.
અને કાયમ માટે નિરાંત અનુભવીશ
તૈયાર થઈ જા.

એકાએક એણે પોતાની અંદર
સંતાડી રાખેલો એક ચહેરો મને બતાવ્યો.

અરે ! આ તો મારી માનો ચહેરો !

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

       

10 thoughts on “દર્પણ – રાજેન્દ્ર પટેલ”

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.