અક્ષર – મૂકેશ વૈદ્ય

અક્ષર મને સાંધે
મારા શૈશવ સાથે.

પલકારામાં
દિવસ વધીને વરસો થાય – એ વેગમાં
અવિરત ચાલ્યા કરવાનું
ઘડીભર હાંફ ઉતારવા ડોકિયું કરું
ને ઉઝરડાઓમાંથી વહી રહેલું
અસ્તિત્વ મને દેખાય.

દેખાય વહી જતો સમય ને હું
હું ક્યાં હતો ?

કાળી અંધારી ભોંય ઉપર
આંકી શકું જો એકાદ લસરકો ઉજાસનો
તો ઊઘડે રસ્તો કદાચ.


Email This Article Email This Article · Print This Article Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati

  « Previous એક વિરામ – તંત્રી
ઓધા, મંદિર આવજો – દાસી જીવણ Next »   

4 પ્રતિભાવો : અક્ષર – મૂકેશ વૈદ્ય

  1. Harsh says:

    વાહ ખુબ સરસ………

  2. સુંદર

    “કાળી અંધારી ભોંય ઉપર
    આંકી શકું જો એકાદ લસરકો ઉજાસનો
    તો ઊઘડે રસ્તો કદાચ.”

  3. P Shah says:

    આંકી શકું જો એકાદ લસરકો ઉજાસનો….

    એક સુંદર કાવ્ય રચના !

  4. Praful Thar says:

    પ્રિુ મુકેશભાઇ
    વાહ.! સુંદર રચના.
    પલકારામાં
    દિવસ વધીને વરસો થાય – એ વેગમાં
    અવિરત ચાલ્યા કરવાનું
    ઘડીભર હાંફ ઉતારવા ડોકિયું કરું
    ને ઉઝરડાઓમાંથી વહી રહેલું
    અસ્તિત્વ મને દેખાય.

    પ્રફુલ ઠાર

આપનો પ્રતિભાવ :

Name : (required)
Email : (required)
Website : (optional)
Comment :