મન મૂકી વરસ – પુરુરાજ જોષી

[‘શબ્દસૃષ્ટિ’માંથી સાભાર.]

બેચાર છાંટાથી છીપે, એવી નથી મારી તરસ
તારે વરસવું હોય તો આકાશ મન મૂકી વરસ

નાખ છત્રીને ધરામાં, નિર્વસન થઈને નીકળ
આવું ચોમાસું ભલા, ના આવતું વરસોવરસ

મઘમઘું હું હેમ થઈને, ઝગમગું સૌરભ બની
તું મને સ્પર્શે તો મિતવા ! આવ એ રીતે સ્પરશ

કોઈ મારામાં વસે છે, ને શ્વસે છે રાત-દિન
એ મને જુએ સતત, પણ ના થતાં એનાં દરશ

અંગ પરથી વસ્ત્ર જળની જેમ સરતાં જાય છે
કોણ સામે તીર બજાવે બાંસુરી એવી સરસ ?

સાંકડે મારગ મદોન્મત્ત હાથિણી સામે ખડો :
કાં છૂંદી નાંખે મને, કાં મસ્તકે ઢોળે કળશ.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

       

7 thoughts on “મન મૂકી વરસ – પુરુરાજ જોષી”

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.