થૉરની વાડ – રાજેશ અંતાણી

[‘જલારામદીપ’ સામાયિક, દીપોત્સવી અંક ભાગ-1, ઑક્ટોબર-2011માંથી સાભાર.]

ઘેરાયેલા વરસાદનું અંધારું કમરામાં ફેલાઈ ગયું. ઊતરતી સાંજનો ઉજાસ આ કમરામાં ફેલાયેલો હોય એની જગ્યાએ ઘેરાયેલા વરસાદનું અંધારું ફેલાઈ ગયું હતું. કમરામાં ફેલાયેલા અંધારામાં વચ્ચે શુભાંગી નાનકડા અરીસામાં જોતી હતી. દીવાલ પર અધ્ધર લટકતા નાનકડા અરીસામાં શુભાંગી ચહેરો સ્થિર રાખીને ચાંદલો કરી રહી હતી.
ચાંદલો કરતાં શુભાંગી રોકાઈ.
પાછળ જોયું. પિનાકીન બારીની બહાર જોતા હતા. એમના ચહેરા પર કેટલાય સમયથી ઊતરી આવેલી ઉદાસીનતા સ્થિર હતી.
‘અરે ! તમારે તૈયાર નથી થવું ?’ પિનાકીને ચમકીને શુભાંગી તરફ જોયું.
‘કેમ ?’
‘તમે ભૂલી ગયા ? આજે આશ્રમમાં સ્વામીજી આવવાના છે ને ? સત્સંગ હૉલમાં અત્યારે વ્યાખ્યાન છે એમનું. વ્યાખ્યાન સાંભળવા તમે નહીં આવો ?’

પિનાકીનના ચહેરા પર વિસ્મૃતિ સ્થિર રહી. પછી ધીમે ધીમે સ્મૃતિ ખુલતી ગઈ.
‘હા બરાબર, તું સવારથી મને કહેતી હતી કે કોઈક સ્વામીજી- તેં વિષય પણ કહ્યો હતો – ‘જીવન-મૃત્યુ યોગ’ કે એવું કંઈક. તે આજે છે ?’
‘જો, યાદ આવ્યું ને ? આજે અને અત્યારે સ્વામીજીનું વ્યાખ્યાન છે. સાંજની આરતી પહેલાં- સમય થવા આવ્યો છે, તમે જલ્દી તૈયાર થઈ જાવ.’ શુભાંગીએ પોતાનો ચહેરો ફેરવીને નાનકડા અરીસામાં સ્થિર કર્યો. પિનાકીન કમરાની અપરિચિત ગંધથી અકળાઈ ગયા. શુભાંગીનો ઉત્સાહ સાચવવા પણ સત્સંગ હૉલમાં સ્વામીજીનું વ્યાખ્યાન સાંભળવા જવું પડશે. હાથમાં પડેલાં પુસ્તકનાં પાનાં વચ્ચે ‘રીડમાર્ક’ ગોઠવીને પુસ્તક એક તરફ મૂક્યું. ફરીને સતત મનમાં ઘોળાતો વિચાર આવી ગયો. જીવનમાં ફરી કલ્પના પણ ન કરી હોય એવી સ્થિતિમાં મુકાવું પડ્યું છે. જીવન સાથે જોડાયેલી પ્રત્યેક સ્થિતિ-પરિસ્થિતિને મૂળમાંથી તપાસીને ફરી ફરીને જોઈ છે. જીવનમાં આવું કેમ બની ગયું ?’
‘અરે ! ફરી વિચારમાં પડી ગયા ?’ શુભાંગીએ કહ્યું.
પિનાકીન અકળાઈને, પલંગ પરથી ઊતરીને કમરામાં વચ્ચે ઊભા રહી ગયા. છત પર લટકતા પંખાની ધીમી ગતિએ ફેંકાતી હવાથી અકળામણ દૂર કરવા પંખાને જોવા લાગ્યા. ખીલી પર લટકતા ઝભ્ભાને ખેંચીને પહેરી લીધો. પછી કંટાળેલા સ્વરે શુભાંગીને પૂછ્યું : ‘ચાલશે ?’
શુભાંગીએ પિનાકીન તરફ જોયું. મોઢું બગાડીને કહ્યું : ‘હં….અ… ચાલશે-’

પિનાકીન પણ શુભાંગીને જોઈ રહ્યા. આજે શુભાંગી સરસ લાગી રહી હતી. આ ઉંમરમાં અને આવી વિપરિત પરિસ્થિતિમાં સરસ લાગવું એ આશ્ચર્યજનક ઘટના કહી શકાય. પિનાકીનને થયું લાવને, શુભાંગીને કંઈક કહું. પણ કોણ જાણે કેમ મનના તળિયામાં ખોવાઈ ગયેલો ઉત્સાહ સંકોચાઈને પડ્યો છે એ કહેવા દેતો નથી. શુભાંગીની નજીક જઈને પિનાકીન શુભાંગીને ભાવસભર આંખોથી જોવા લાગ્યા-
‘અરે ! આ વળી તમને શું થયું ?’
‘તને એક વાત કહેવા માગું છું, શુભાંગી……’
‘અત્યારે ? જે વાત કરવી હોય તે રાતે કરજો. તમારી વાત સાંભળ્યા વિના સૂવાની નથી. આમ પણ, અહીં આપણને સમય મર્યાદા જેવું ક્યાં કશું છે ?’ શુભાંગી રોકાઈ ગઈ. પછી પિનાકીનના ખભાને ધક્કો મારીને કહ્યું : ‘ચાલો….. ચાલો…. મોડું થાય છે. તમારા પરમ મિત્ર ઉપેનભાઈ….. તમારી રાહ જોઈને બહાર ઊભા હશે.’ પિનાકીન શુભાંગી પાસેથી ખસીને કમરામાં આસપાસ જોવા લાગ્યા – જાણે વેરવિખેર સમયને એકત્ર કરવા ઈચ્છા ન હોય ?

બંને કૉટેજની બહાર નીકળ્યા.
સામેથી ઉપેનભાઈ આવતા દેખાયા. ‘અરે ! વાહ ! પિનાકીન, તું તો આજે સમયસર તારી ગુફામાંથી બહાર નીકળ્યો ! શું વાત છે ?’
‘મારે કારણે, ઉપેનભાઈ. એ તો હજુ પણ ન આવવાના મૂડમાં છે. હવે સંભાળો તમારા પરમમિત્રને.’ શુભાંગીએ કહ્યું. ઉપેનભાઈએ પિનાકીનના ખભા પર હાથ મૂક્યો. પિનાકીને ઉપેનભાઈનો હાથ ખભા પરથી ખેસવી દીધો. થોડું આગળ ચાલતાં શુભાંગીને ઉમાબહેન મળી ગયાં. એ લોકો સત્સંગ હૉલ તરફ ઝડપથી ચાલવા લાગ્યાં. ઉપેનભાઈને સતત બોલવાની ટેવ હતી. એ સતત બોલતા હતા. પિનાકીનનું ધ્યાન સત્સંગ હૉલના સીધા રસ્તા પર હતું. વરસાદ પહેલાંનું અંધારું અને પક્ષીઓનો વૃક્ષ પર બેસવાનો કોલાહલ…..

સત્સંગ હૉલમાં બધા ગોઠવાઈ ગયા. પિનાકીન અને ઉપેન્દ્રભાઈએ જગા લીધી. પિનાકીને હૉલમાં બેસતાં લોકોના ગોઠવાઈ ગયેલાં શરીર તરફ જોયું. પિનાકીનને થયું- અહીં આવેલાં અને અહીં વિવશતાથી રહેતા તમામ લોકોની અંદરની પીડા એકસરખી જ છે…….
કોઈકે સ્વામીજીનો પરિચય આપ્યો.
કોઈકે સ્વાગત કર્યું.
એ પહેલાં પ્રાર્થના. કેટલાક અસ્પષ્ટ શ્લોકો….. પિનાકીનનું ધ્યાન મંચ પર સ્થિર ન હતું. એ સત્સંગ હૉલની બહાર ઝળુંબેલા આકાશના રાખોડી રંગને અને આશ્રમના મુખ્ય દરવાજા સુધી લંબાતી સડકને અને આશ્રમને ફરતી થૉરની વાડને જોઈ રહ્યા હતા. પિનાકીનની નજર સત્સંગ હૉલમાં પાછી ફરી. જોયું, સ્વામીજીએ બોલવું શરૂ કર્યું હતું. શુભાંગી ઉમાબહેનની બાજુમાં બેસીને રસપૂર્વક સ્વામીજીનું વ્યાખ્યાન સાંભળી રહી હતી. આજે શુભાંગી ખરેખર સરસ લાગી રહી હતી. પહેલીવાર જોઈ હતી ત્યારે લાગતી હતી તેવી…..
પિનાકીનનું મન અકળાતું હતું.
પિનાકીન બારીબહાર જોવા લાગ્યા. સ્વામીજીના વ્યાખ્યાનમાંથી સતત નીકળતો શબ્દ ‘જીવન’ કાનની સપાટી પર અથડાતો હતો. જીવનતો જોઈ લીધું-જીવી લીધું-હવે મૃત્યુયોગ….. જીવનયોગ પૂરો હવે-

પિનાકીને ઊંડો શ્વાસ લીધો.
મોડી સાંજે અથવા રાતે વરસાદ પડે. આજે કેતનને રજા છે. તો કેતન, લીના અને દેવીને લઈને મળવા તો નહીં આવે ને ? આમ પણ, કેટલાય દિવસો થયા મળવા આવ્યાં નથી. નાનકડી દેવીને રમાડવાનું મન થાય છે. વરસતા વરસાદમાં દેવીને લઈને નાહવાની ભીંજાવાની ઈચ્છા થાય છે. કેટલી નાની નાની અપેક્ષાઓ હોય છે જીવન પાસેથી…. અને આ નાની નાની ઈચ્છાઓ કેમ પૂરી થતી નથી-જીવનમાં…..
સ્વામીજીનો ઘેરો અવાજ…..
ઘેરા અવાજમાં એક શબ્દ-જીવન…..
પિનાકીનને થયું એ રડી પડશે કે શું ?
‘જીવન પ્રત્યેની અપેક્ષા…..’ સ્વામીજીનો ઘેરો અવાજ. પિનાકીન વિચારવા લાગ્યા. કેટલી સીમિત હતી જીવન પ્રત્યેની અપેક્ષા ? સાવ જ સામાન્ય. કોઈપણ સામાન્ય માનવી માટે તો તદ્દન સહજ. એને બદલે….. સાયન્સ કૉલેજના પ્રિન્સિપાલ શ્રી ડૉ. પિનાકીન ઓઝાને નિવૃત્તિનો દિવસ આંખો સામે સ્થિર થયો. સાંજે ઘેર આવીને કુટુંબના સભ્યો અને મિત્રોની વચ્ચે બેઠા હતા. એ ક્ષણે બધું બદલાઈ ગયેલું લાગતું હતું. બત્રીસ વર્ષની શૈક્ષણિક કારકિર્દીનું ભવ્ય ભૂતકાળનું વજન ખંખેરીને ઘરમાં પ્રવેશ કર્યો હતો. બધું સહજ અને સહાનુકૂળ. પુત્ર કેતન ચાર્ટર્ડ એકાઉન્ટન્ટ, વધૂ લીના અને પૌત્રી દેવી….. પ્રેમાળ પત્ની શુભાંગી…. કોણ જાણે ધીરે ધીરે જીવનમાં આવી પડેલી વાસ્તવિકતા ખુલ્લી થઈને પ્રસરવા લાગી. કેતનના વાણીવ્યવહારમાં પરિવર્તન આવવા લાગ્યું. લીના બદલાવા લાગી. કેતન વચ્ચે એક દિવસ કહેતો હતો, ‘પપ્પા, તમને તમારી કૉલેજમાં ઍક્સટેન્શન આપતા હતા તો શા માટે તમે એ ન લીધું ? એની વે, બીજી કોઈક પ્રાઈવેટ કૉલેજ જોઈન કરી શકોને ? પિનાકીન પાસે આ વાતનો જવાબ ન હતો. પણ કેતનના કહેવાનો આશય એ સમજી ગયા હતા.

એ પછી એક દિવસ કેતન કહેતો હતો – ‘પપ્પા, અમારા કલાયન્ટ છે-પારેખ બ્રધર્સ. એ લોકોએ એમના માતા-પિતાની સ્મૃતિમાં, આપણા શહેરથી થોડું દૂર એક ‘ઓલ્ડ હાઉસ’ ક્રિએટ કરેલું છે. –સુપર્બ ! એને વૃદ્ધાશ્રમ તો ન કહી શકાય. પણ જસ્ટ લાઈક એ રિસોર્ટ…. વીથ ઑલ ટાઈપ ઑફ ફેસિલિટીઝ… હું જોઈ આવ્યો છું ને….!’
પિનાકીને કેતન તરફ જોયું.
કેતનની આંખો સાથે લીનાની પણ આંખો ઢળી.
કેતન આગળ વાત કરતાં રોકાઈ ગયો.
પણ પિનાકીન કેતનની વાત સાંભળીને હવે પછી આવનારા દિવસોની- હવે પછી આવનારા ભયાનક દિવસોની એંધાણી મળતી હોય એમ ચિંતામાં પડી ગયા. પિનાકીન અને શુભાંગી એક રવિવારે સાંજે વ્યાવહારિક પ્રસંગે બહાર ગયેલાં. મોડેથી રાતે ઘેર આવ્યાં ત્યારે કેતન અને લીના મોઢું ફુલાવીને બેઠાં હતાં- ‘અમને જરા આવવામાં મોડું થઈ ગયું…..’ શુભાંગીએ કહ્યું- કપડાં બદલીને એ લોકો કેતન-લીનાની સામે બેઠાં.
‘દેવી સૂઈ ગઈ છે ?’ શુભાંગીએ કહ્યું
‘હા….’ લીનાએ ટૂંકો જવાબ આપ્યો.
અચાનક કેતન બોલ્યો : ‘પપ્પા, મને થાય છે કે આપણે મોટું ઘર લઈએ. પણ નાઉ એ ડેઝ પૉસિબલ છે ? આ મોંઘવારીના જમાનામાં અને હાઈ રાઈઝ હોમ વેલ્યૂઝ… આપણા ઈન્કમ સોર્સીઝ પણ લિમિટેડ…..’
‘એટલે તું કહેવા શું માગે છે, કેતન ?’ પિનાકીને કહ્યું.
‘હવે….પપ્પા, હું એ કહું છું કે હવે આપણને આપણું આ ઘર બધી રીતે નાનું પડે છે. તમે રિટાયર્ડ થઈ ગયા છો. આખોય દિવસ તમારે ઘરમાં રહેવાનું…. તમે રિટાયરમેન્ટ પછી કોઈ જૉબ પણ ન કરી, લિમિટેડ ઈન્કમ….’ પિનાકીન વચ્ચેથી કેતનને કશું કહેવા જતા હતા ત્યાં- ‘એટલે મેં અને લીનાએ એવું નક્કી કરી લીધું છે કે તમે લોકો- મેં તમને અમારા કલાયન્ટના ઓલ્ડ હાઉસની વાત કરી હતી એ તૈયાર થઈ ગયું છે. એમાં તમારું રજિસ્ટ્રેશન પણ કરાવી લીધું છે. તો તમે લોકો ત્યાં…..’

પિનાકીનના હૃદયમાં ડૂમો ભરાઈ આવ્યો.
એ ઊભા થઈ ગયા.
અંદરના રૂમમાં ચાલ્યા ગયા.
શુભાંગી પરિસ્થિતિની ગંભીરતાને સમજી ન શકી. હોવાપણા ઉપર ગંભીર હુમલો થયો છે એ નક્કી. શુભાંગી થોડીવાર કેતન અને લીના પાસે બેસી રહી. કેતન અને લીનાના ચહેરાઓની રેખા ફરી ગઈ. શુભાંગીના હૃદય પર સગા દીકરાએ સંબંધ પર મૂકેલા કાપાનો ઘા રૂઝાઈ શકે તેમ ન હતો. શુભાંગી ઊભી થઈને પિનાકીન પાસે પહોંચી ગઈ. શુભાંગીએ રૂમમાં જઈને જોયું. પિનાકીન બારી પાસે ઊભા હતા. શુભાંગીએ પિનાકીનની નજીક આવીને ખભા પર હાથ મૂક્યો. પિનાકીને શુભાંગી તરફ જોયું. પિનાકીનની આંખો રડતી હતી. શુભાંગીએ આટલા વર્ષોમાં પહેલીવાર પિનાકીનને રડતાં જોયા હતા. ભીના અવાજે પિનાકીને શુભાંગીને પ્રશ્ન કરેલો :
‘શું કરીશું શુભાંગી ?’
શુભાંગી રડી હતી. ભીના અવાજે શુભાંગીએ કહ્યું હતું : ‘હવે આપણાથી- આપણા ઘરમાં- અહીં રહી શકાશે ?’ થોડા દિવસો પછી કેતન અને લીના-પિનાકીન અને શુભાંગીને અહીં- ઓલ્ડ હાઉસ- વૃદ્ધાશ્રમમાં મૂકી ગયાં હતાં.

આ ક્ષણે પણ પિનાકીનની આંખોની ધાર પર પાણી ફરી વળ્યું.
‘મૃત્યુ એ નવજીવનનો પ્રારંભ છે.’ સ્વામીજીનો ઘેરો અવાજ કાને અથડાયો.
પિનાકીને આંખો લૂછી.
‘શું થયું, પિનાકીન ?’ ઉપેનભાઈએ ધીમા અવાજે કહ્યું.
‘કંઈ નહીં ઉપેન, હું મારા મૃત્યુ પછીના નવજીવનના પ્રારંભ વિશે વિચારતો હતો.’ પિનાકીને મક્કમતાથી કહ્યું.
‘વૉટ ? ઈમ્પોસિબલ.’ ઉપેનભાઈએ કહ્યું. સ્વામીજીનું વ્યાખ્યાન પૂરું થયું. બધાં સત્સંગ હૉલની બહાર નીકળ્યાં. મંદિર તરફ ગયાં. સાંજની આરતી થઈ. રસોઈ ઘર તરફ ગયાં. જમીને બહાર નીકળ્યાં ત્યાં ધીમી ધારે વરસાદ શરૂ થયો. બધાં કૉટેજ તરફ દોડવા લાગ્યાં. કૉટેજમાં આવીને પિનાકીને બારણું બંધ કર્યું. નેપકીનથી ચહેરો લૂછ્યો. સામે જોયું તો શુભાંગી અરીસા સામે ઊભી હતી. પિનાકીન શુભાંગીની નજીક ગયા. ખભા પર હાથ મૂકીને કહ્યું :
‘શુભાંગી, તું આજે સરસ લાગી રહી છે. પહેલીવાર તને જોઈ હતી ત્યારે લાગતી હતી એવી……’
‘તમે પણ શું ? આ જ વાત કહેવી હતી મને ?’
‘ના. એક બીજી પણ વાત છે !’
‘તમને આજે શું થઈ ગયું છે ?’
પિનાકીન શુભાંગીને નજીકે ખેંચીને પલંગ તરફ લઈ ગયા. શુભાંગીનો હાથ પકડીને શુભાંગીનો ચહેરો ભાવથી જોઈ રહ્યા. પછી ધીમેથી કહ્યું : ‘શુભાંગી તને યાદ છે ? મારો એક મિત્ર મુનીન્દ્ર નાણાવટી આપણે ઘેર વર્ષો પહેલાં આવ્યો હતો ?’
‘હા, કેમ નહીં. એમના દીકરાને મૅથ્સમાં તૈયાર કરવાની જવાબદારી તમને સોંપી હતી. પણ આજે એનું શું છે ?’
‘આજે મુનીન્દ્ર એના દીકરાને લઈને અહીં આવ્યો હતો.’
‘એમ ? એ લોકોને અહીં ન લઈ આવ્યા ?’
પિનાકીને હસીને કહ્યું : ‘આ આપણું ઘર થોડું છે ? એ લોકોને અહીંના ગેસ્ટરૂમમાં મળવાનું થયું. હું અને ઉપેન મૉર્નિંગ વૉકમાંથી પાછા વળતા હતા ત્યારે અહીંનો માણસ મને બોલાવવા આવ્યો હતો. મુનીન્દ્ર કહેતો હતો કે એ આપણે ઘેર ગયો હતો. લીનાએ અહીંનું સરનામું આપી દીધું. મુનીન્દ્રનો દીકરો હમણાં અમેરિકાથી આવ્યો છે. મેં એને મૅથ્સમાં તૈયાર કર્યો પછી ઘણો જ આગળ વધી ગયો છે. ત્યાં અમેરિકામાં એણે ઘણી ડીગ્રી મેળવી છે. અત્યારે અમેરિકામાં ત્યાંની એક યુનિવર્સિટીમાં પ્રોફેસર છે. ખૂબ કમાયો છે ત્યાં.’

‘વાહ સરસ….’
‘મુનીદ્ર કહેતો હતો કે ‘ત્યારે તેં કાંઈ પણ લીધું ન હતું. મારા દીકરાની અપેક્ષાથી વધુ કેરિયર ઊભી કરી દીધી. તું મારી પાસે કંઈ જ ન લે એની મને ખાતરી છે. પણ મારો દીકરો ગુરુદક્ષિણા આપવા માગે છે. તને અહીં આ જગ્યાએ જોઈને અમને દુઃખ થયું છે. શુભાંગી, એનો દીકરો આપણને રહેવા ઘર આપે છે, અહીં આ શહેરમાં- બધી જ સગવડ સાથે. કહેતો હતો તમારી બધી જ જવાબદારી મારી. તમે આવતીકાલથી જ રહેવા આવી જાવ.’ પિનાકીન રોકાઈ ગયા.
શુભાંગીએ પિનાકીન તરફ જોયું.
‘તમને શું લાગે છે ? આપણે આ વૃદ્ધાશ્રમને ફરતી થૉરની વાડ ઓળંગીને આપણી નવી જિંદગી ફરી શરૂ કરી શકીશું ?’ પાછળ ધોધમાર પડતા વરસાદનો અવાજ. પિનાકીન શુભાંગીના ચહેરાને ફાટી આંખે જોઈ રહ્યો.


Email This Article Email This Article · Print This Article Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati

  « Previous શ્રી સમર્થ રામદાસ – રમણલાલ સોની
મોતીનું એક બિંદુ – વર્ષા અડાલજા Next »   

29 પ્રતિભાવો : થૉરની વાડ – રાજેશ અંતાણી

  1. એકના એક, ઘસાઈ પીટાઈ ગયેલા જુના પુરાણા વિષય પરની ભંગાર વાર્તા

    • Divyesh says:

      સરસ વાર્તા, મા અને બાપ ની કિમત એક દિકરોના સમજ્યો..

    • Binu says:

      કોઈક એવી વાત હોય છે જેની ધારી અસર ઉપજાવવા પુનરાવ્ર્તન નિ જરૂર પડે છે. આ બહાને પણ જો આપણો યુવા વર્ગ વડિલો નિ વ્યથા સમજી શકે તો એનાથી સુન્દર શુ હોઇ શકે? આવી ઘટ્ના ખુબ નજીક થી નિહાળી છે.

  2. ખુબ સરસ …
    I disagree with the point of view of Sh. Virenbhai..

  3. yogesh says:

    good story, shows inner struggle of a person who retired and having to start life all over again, can be difficult, when u did not plan for upcoming retirement.
    Hope i dont find myself in that situation after 25 or so yrs. Nice story.

    a request for mrugesh bhai.
    can u pl put the comment section at the end of each story? Thats more convenient than this new arrangement. Now we have to scroll up towards the begining of the story to read and leave comments. Old pattern was good i think.
    thankyou
    yogesh.

  4. Satish says:

    Good story. Why parent has to leave their own house? If childern are not comfortable they have to find their own place. Anyway childern will not know what they and their kids will miss by not living with their parent.

    We live with my parent and my childern are very Happy and didn’t like when my parent goes to India in winter.

    • virji says:

      I agree with you Satish. why parents need to leave the house. In my opinion, every parents need to take financial decisions practically, not emotionally. You teach your kids to be independent once they finish college, that will teach them a lesson of life. They will know how their parents earned money and raised them. it will teach them value money and parents. I dont understand one thing is that why all the parents rush to give house, or money or property to their kids before they are able to handle all this. Everything will be their kids after parents’ death. so why not let it have it on their name until they die.

      My personal experience (not about this story), I was never raised by my parents, they sent me to my aunt’s house when i was in 2nd grade. My mom is really nice, but my dad always said mean things to me (i have some physical problems)and never took care of me. money was never a problem for my family. we were/are the richest people in a small town of India. Now I am independent, and financially and in every way, he is expecting me to take care of him. to cook for him fresh everyday, clean house, etc. i do all that, but sometimes old memories come back and i feel like not doing anything for him. my question to the people who said we have to take care of our parents, where where you when i needed my parents?

  5. Sakhi says:

    It is nice true story

    I guess Viren need help to understand story, his

    response is always negative for all story”ભંગાર વાર્તા” or

    ચીલાચાલુ છે….

  6. Niyati says:

    Virenbhai needs to understand the meaning of story. Actually if you see this is now very common in India.
    Here I also like to make a point that How come pinakinbhai didn’t say that his son ‘Ketan’ You please leave with your family – this is his house and he can survive with his retirement income.
    Also, the movie ‘bagban’ put a point in this sense- do no spend all you have on your kids future – keep something for you and your spouse.
    It is also shame to ketan and Leena. Society should not have to support this kind of kids. (question for leena- what she will do if that happens to her parents?) I am 32 year and I am leaving with my inlaws in USA- as usuall we have problems but I never though to send them to old age home.
    just a though and personal prospective.

  7. Shekhar says:

    I consider if the house does not belong to son than he should have moved out and if parents want they cansale it and move in to senior center. So wrie is ignoring this fact.

  8. ખુબ જ સુંદર છે

  9. vilas rathod says:

    khub j saras story 6!!!!!! sachivat 6 k aaj ni pedhi potana parent sathe adjust nathi thai sakati.ane aaj na darek parent ne to mari ek j request 6 k badhu 6okra o na name na kari devay samay jata kadach tamari pan kimat e ghar ma nai rahe,jo tamari pase paiso hase to sau koi tamne pu6se otherwise koi nahi ,,,ane su leena na parent ne jo ena bhai kadhi mukya hot to ????? aje ghane gharo ma leena jevi vahu hoy 6 j to tevi vahu o e vicharva jevu 6 k emna parent sathe avo vehvar thay to ???

    • I disagree when you talk about today’s generation. (Aaj ni Pedhi). Haven’t we heard same talks over long period? It’s question of gap between two generation. While generation moves forward, story repeats it self. But the fact that this unfortunate aspect of social life was here, is here and will be here doesn’t change. Not in 1950, not in 2011 nor do I foresee in 3000.

      PS: Opening of new old-age house is not sign of progress. Real progress will be marked on the day when we won’t need those old-age houses. Can this ever happen?

      • Ankita says:

        I completely agree with talk and Yes Sir it can be happen, at list we can try from our home, because we all will come in such condition once in life. and now a day it’s safest to live in join family, Well it’s up to every one’s point of view, I present my vies only. But the presented story is really awesome.
        Thanks.

  10. રાજેશભાઈ, પ્લીઝ…… યાર….

  11. shree says:

    સારા કામ નો બદલો જૂરુર મલિ રહે ચે.

  12. bhatt chetan says:

    DONT HEAR YOUR PARRENTS FEELINGS THEY LOVE YOU ,

  13. MANSI SHAH says:

    THOUGH STORY’S SUBJECT IS VERY COMMON BUT…THIS STORY..INDICATES..THE PROBLEM OF THAT PARENTS WHO WANT TO ENJOY THIER LIFE WITH FAMILY BUT..FAMILY NOT DESERVE THEM…I THINKS..THIS STORY REALLY HEART TOUCHING…I LIKE IT…

  14. Beautiful description of Parent’s feelings when they are kicked out of their own homes (in a direct or indirect way). We are living in the 21st century and progressed so much, but unfortunately not all of us have progressed in terms of understanding feelings and valuing emotions. The cases like the one described in this story are so sad.

    It is truly sad, that Parents take care of us all our lives and at their older age, they become like kids. We must love and pamper them just as we love little kids, but few of us fail to do this. I just hope, if not all, at least few people (who were planning to bid a good-bye to their Parents from their homes) understand the feelings of their Parents after reading this story.

    The later part of this story is also very good where the student is willing to show his gratitude to his teacher in the best possible way that he could. It is so nice of him and this would have given immense happiness to Pinakin and Shubhangi, but they still would have felt sad that their own blood (own Son) would also have the same feelings for them, but he did not do 🙁

    Thank you so much for sharing this story with us Shri Rajesh Antani.

  15. Hitesh Zala says:

    Virenbhai tamari buddhi gasai gai lage che,saras varta

  16. Aakash says:

    Baagbaan.

  17. Amrutlal Hingrajia says:

    લોહી સિવાયના સંબંધોની કોઇ વ્યાખ્યા નથી હોતી.

  18. narendra says:

    વાર્તા જો ગુજરાતી માં હોય તો તેના પ્રતિભાવ ગુજરાતી માં જ અપેક્ષીત છે.

    સરસ વાર્તા…

  19. B S says:

    Nice thought , really viren shah has no respect for his parent because of his wife

  20. shirish dave says:

    સંતાનોનું વર્તન માતા-પિતાના વૃદ્ધ થવાથી બદલાઈ જવું એ આમ તો શિક્ષણની ખામી છે. અથવા માતા પિતાની સંતાનના ઉછેરમાં ખામી હોઈ શકે અથવા જે વહુ આવી હોય તેના ઉછેરમાં ખામી હોય. સામાન્ય રીતે છેલ્લી શક્યતા સૌથી વધુ હોય છે. ઘરડા થઈએ અને ભૂલ યાદ આવે તે વ્યર્થ છે. શ્રેષ્ઠ ઉપાય એજ છે કે પરાવલંબી જીવન જીવવું ન પડે તેની અગાઉથી ગોઠવણ કરી લેવી જોઇએ. જ્યાં સુધી શરીર ચાલે છે ત્યાં સુધી કામ કરવું. પૈસા ન મળે તો કંઈ નહીં. પૈસા વગરના એટલે કે સેવાના કામ કરવાં. એવા કામોનો તૂટો નથી. ઘડપણમાં પૈસાની તંગી ન પડે તેની અગાઉથી ગોઠવણ કરી લેવી જોઇએ. શરીરની કાળજી રાખવી ને કુદરતી જીવન જીવવું. બધાને મુનીન્દ્ ભાઈ ન મળે.

  21. Arvind Patel says:

    વાર્તાનો મુદ્દો જુનો છે અને હાલ પણ આવા કિસ્સાઓ બને જ છે. માટે વાતતો વિચાર કરવા જેવી છે જ. જે માં- બાપ ખુબ મુશ્કેલીઓ ભોગવી બાળકોને લાયક બનાવે અને તે જ દીકરાઓ કે દીકરીઓ માં-બાપની અવગણના કરે તે સારું નથી જ. પણ ફરિયાદ પણ ક્યાં કરવી !! આનો એક જ જવાબ છે. કુદરત./ સમય. સમય અને કુદરતનો ક્રમ દૂધ નું દૂધ અને પાણી નું પાણી કરે જ છે. આ દુનિયા માં દેર હશે પણ અંધેર તો નથી જ. યુવાનો એ એટલું યાદ રાખવું કે સમયાંતરે તેઓ પણ વૃદ્ધ થવાના જ છે. આતો કુદરતનો ક્રમ છે. જેવું વાવશો તેવું જ લણશો. ભાઈ , વારા પછી વારો, અને મારા પછી તારો !!

  22. Bhavesh says:

    Each and every time parents shows them helpless why don’t they kick out their son from home. Instead of this they leave the home. Sometimes couple stole things from old house and give their grandson or grand daughter.

આપનો પ્રતિભાવ :

Name : (required)
Email : (required)
Website : (optional)
Comment :