પ્રિય વાચકમિત્રો, મે માસનો મધ્યાહ્ન એટલે રીડગુજરાતી વાર્તા-સ્પર્ધાની શરૂઆત. વર્ષ 2007થી આ ઉપક્રમ શરૂ થયો છે અને પ્રતિવર્ષ આશરે 50-60 જેટલા વાચકમિત્રો તેમાં ભાગ લે છે. આ સ્પર્ધાની વિશેષતા એ છે કે તે માત્ર નવોદિતો માટે જ છે. જેમનું એક પણ પુસ્તક પ્રકાશિત થયું હોય તેઓ આમાં ભાગ લઈ શકતા નથી. તેથી કરીને ‘વિદ્વાન લેખકોની ....[વાંચો...]
[ તાજેતરના ‘ગુજરાત સમાચાર’માં પ્રકાશિત થયેલો આ હળવો રમૂજી લેખ બે અલગ-અલગ કાળને જોડીએ તો કેવું ચિત્ર ઉપસે તેની ઝાંખી કરાવે છે. રીડગુજરાતીને આ લેખ પ્રકાશિત કરવાની પરવાનગી આપવા બદલ શ્રી ઉર્વીશભાઈનો ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો આ સરનામે uakothari@yahoo.com સંપર્ક કરી શકો છો.] ધીજી સોની કે પાંચસોની ચલણી નોટ પર હોત તો?’ એવી કલ્પના ....[વાંચો...]
[1] દિવસનું આયોજન – વિમલાતાઈ ણસે પોતાના દિવસનું આયોજન કરતાં શીખવું જોઈએ. ‘દિવસનું આયોજન’ શું સૂચવે છે ? તે સૂચવે છે કે સમયને વેડફશો નહીં. આળસ અને પ્રમાદમાં એક પણ મિનિટ વેડફાવી જોઈએ નહીં કારણ કે આળસ આપણા આખાય ચેતાતંત્રમાં અને શરીરના રસાયણમાં એક પ્રકારની સુસ્તી ભરી દેશે. આ સુસ્તી વૈશ્વિક ઊર્જા મેળવવા માટે જરૂરી ....[વાંચો...]
[‘અખંડ આનંદ’ સામાયિકમાંથી સાભાર.] કવાર બે મિત્રો જંગલમાં ફરવા નીકળ્યા. અચાનક એમણે સામેથી એક રીંછ આવતું જોયું. બંને મિત્રોએ રીંછ અને બે મિત્રોની પંચતંત્રવાળી વાર્તા વાંચેલી હતી. એટલે એક મિત્ર તો આસપાસમાં ક્યાંક ઝાડ હોય તો તે શોધવા લાગ્યો. પરંતુ, જંગલ-માફિયાઓએ ઝાડ કપાવી નાખ્યાં હોવાથી તેને કોઈ ઊંચું ઝાડ જોવા મળ્યું નહીં. આજુબાજુ જોતાં, ઝાડના ....[વાંચો...]
[ 2006ની આસપાસના સમયમાં 'વિપ્રો' કંપનીમાં કામ કરતા કર્મચારીની આ એક સત્યઘટના છે. (પાત્રોનાં નામ કાલ્પનિક છે.) અંગ્રેજીમાં લખાયેલી અને ઈ-મેઈલ દ્વારા પ્રાપ્ત થયેલી આ કૃતિના મૂળ લેખકનું નામ પ્રાપ્ય નથી પરંતુ રીડગુજરાતી.કોમ સુધી આ સુંદર કૃતિ પહોંચાડવા બદલ શ્રી પ્રણવભાઈ વર્માનો (અમદાવાદ) ખૂબ ખૂબ આભાર. 2006 માં પ્રકાશિત કરાયેલી આ કૃતિ અત્રે પુનઃપ્રકાશિત કરવામાં ....[વાંચો...]
[પુનઃપ્રકાશિત] રા મોસાળમાં આગલા બે ખંડ પછી એક ચોક, તેની પાછળ રસોડું ને રસોડાના પાછલા બારણા પછી નાનકડી ગલી જેવો રસ્તો, એ રસ્તાના એક છેવાડે ‘હમણાં પડું છું, હમણાં પડું છું’ એમ કહેતું હોય તેવું, કમરમાંથી વાંકું વળી ગયેલું ઝૂંપડી જેવું મકાન હતું. એ મકાનમાં એક ડોસી રહેતાં હતાં. એનું નામ હતું ગુલાબ. પણ એ ....[વાંચો...]
[‘શબ્દસૃષ્ટિ’ સામાયિકમાંથી સાભાર.] એક દિવસ અરીસા સામે જોઈને ઊભી રહી ત્યારે પ્રતિબિંબ આવ્યું જ નહીં ‘એમ તે કેમ ચાલે ?’ થોડી વારે આવીને ઊભું રહ્યું મારી સામે. ‘આખો વખત થોડી થોડી વારે કામ છોડીને આવવું પડે છે મારે. નથી ફાવતું મને નહીં આવું હું.’ બહુ મનાવ્યું ત્યારે નક્કી થયું કે એ આવીને ઊભું રહે અરીસા ....[વાંચો...]
સમયને હું સમજી ક્ષણો ચીતરું છું, પછી માછલી જેમ એમાં તરું છું. બધાં માણસો સાથ ટોળે વળીને, નગરની વ્યથામાં વધારો કરું છું. પ્રથમ આંખથી આવકારી તને હું, પછી બેસવા જાતને પાથરું છું. તમારા બધાંના દુખોને સમજવા, હું પીડાને હાથે કરી નોતરું છું. અમારા વિશેની બધી વાત કરવા, તને પત્ર બદલે હું વાદળ ધરું છું.
અટકી અટકી આગળ ચાલ્યા ! શ્વાસ કદી ક્યાં સમથળ ચાલ્યા ? ઊંચું નીચું થયું હૃદય તો….. ભીડી હૃદય પર સાંકળ ચાલ્યા ! મૂકી માહ્યલા માથે કરવત, લોક લૂંટવા ઝળહળ ચાલ્યા ! દીકરી ચાલે જેમ સાસરે, એમ આંખમાંથી જળ ચાલ્યા. પીડાની પોટલીઓ ઊંચકી, અમે નસીબની પાછળ ચાલ્યા !
બે તપેલી, એક લોઢી, પાટલી, વેલણ હતાં, મ્હેલમાં ચૂલો ને જૂનાં બારણાં બળતણ હતાં. ને હતી તલવાર જે ભંગારમાં પણ જાય ના, પૂર્વજોના સાંભળેલાં યાદ સમરાંગણ હતાં. આખરી જાહોજલાલીના પુરાવા રૂપ કૈં, સાવ તારેતાર મોંઘા ખેસ ને પ્હેરણ હતાં. આખરી કારજ કર્યું’તું ગીરવે મૂકી બધું, ચીપ સોનાની મઢ્યા એ આખરી કંકણ હતાં. છોડવું’તું ગામ પણ ....[વાંચો...]
