બી.એમ. ડબ્લ્યુ – રાજેન્દ્ર પટેલ

[‘નવનીત સમર્પણ’ ફેબ્રુઆરી-2012માંથી સાભાર.]

શિયાળાની રાત એટલે દેવારામ વોચમેનની ખુલ્લી આંખના સપનાની રાત. વોચમેન પાકો એટલે એક ઝોકું સુદ્ધાં ખાતો નહીં. શિયાળાની રાતોમાં નાનકડી વોચમેન-કેબિનમાં સચેત બેસીને દૂર દેશના માહોલને કલ્પતો. નજર સામે તો હોય નિગમશેઠનો આલીશાન બંગલો – આખા નગરનો પહેલા નંબરનો. કેબિનની ત્રાંસમાં પહેલા માળે નિગમશેઠનો માસ્ટર બેડરૂમ. લાઈટો બંધ થાય એટલે તરત દેવારામ કમ્પાઉન્ડમાં આંટાફેરા શરૂ કરે. થાકે એટલે ઘડીક કેબિનમાં બેસે. જેવો બેસે કે તરત પહોંચી જતો પોતાના ગામની સીમમાં આવેલા નાનકડા ખેતરની નાનકડી ઝૂંપડીની બહાર. શિયાળાની રાતે તાપણું ઠંડીનું અને સીમનું રખેવાળું કરતું હોય. દાદા, દાદીથી માંડી સૌ કોઈ તાપણે તાપતાં અલકમલકની વાતો કરતાં હોય. દેવારામ ઘડીક ખૂલતી આંખે ખોવાઈ જતો. એવું જ આજે પણ બન્યું. એ એટલો ખોવાયેલો હતો કે અડધી રાતે નિગમશેઠ નાનકડી કેબિનના બારણામાં આવીને ઊભા રહ્યા એનીયે એને સરત રહી નહીં.

નિગમશેઠ ક્યારેય કેબિનમાં આવ્યા નહોતા. અરે આટલા મોટા માણસને એણે પહેલી વાર આટલા નજીકથી જોયા અને એય નાઈટ-ડ્રેસમાં અને એય શિયાળાની અડધી રાતે !
‘દેવારામ !’
એ અચાનક શેઠને આમ આવેલા જોઈ એટલો હેબતાઈ ગયો કે ન સલામ કરવાનું સૂઝ્યું કે ન ખુરશીમાંથી ઊભા થવાનું.

જો કે હમણાં હમણાં નિગમશેઠની એક વાતે બધાય ચિંતામાં હતા. શેઠનું બોલવું, ચાલવું, રહેવું બધુંય જાણે બદલાઈ ગયેલું. એક ઘટનાએ બધાયને હલાવી દીધેલા. શેઠ સાવ ખોવાયેલા ખોવાયેલા લાગતા હતા. જ્યારે જ્યારે તોતિંગ દરવાજો ખોલી ગાડીમાં બહાર જતા શેઠને એ સલામ મારતો ત્યારે શેઠ ઝૂકીને સરસ સ્મિત કરી સહેજ હાથ ઊંચો કરતા. એ અદા પર તો દેવારામે દસ દસ વર્ષ ખડે પગે કાઢેલાં. ભલા ભગવાન પછી એક આ શેઠ, એવું એના મનમાં શેઠ માટે માન દદડતું. પણ કોણ જાણે હમણાં શેઠની નજર ક્યારેક નીચી જ રહેતી, ક્યારેક આંખ બંધ રહેતી. શેઠ એની સામે જુએ નહીં ત્યારે એનો દિવસ સાવ ઉદાસીમાં પસાર થતો. શેઠને એ વાતની ખબર પણ ક્યાંથી હોય ! અચાનક એક ઘટનાએ સૌ કોઈનો જીવ ઊંચો કરી દીધેલો. અરે ઘરના બધાય સભ્યોમાં માત્ર કેમ, કંપનીના દરેક માણસ, બજારના મોટા ભાગના લોકો અને સમાજના પ્રતિષ્ઠિત લોકોમાંય આજકાલ નિગમશેઠનો કિસ્સો ચર્ચાતો હતો. નોકરચાકરે તો ખાનગીમાં બાધાય રાખવા માંડેલી. નાના નગરમાં મોટી ઘટના. એક તો અકળ એ ઘટના અને શેઠનું વિલાઈ ગયેલું હાસ્ય અને અંદર ઊતરી ગયેલા નિગમશેઠને જોઈ આખો બંગલો એક ઘેરી ઉદાસીમાં સરી ગયેલો. ટોની કૂતરો સુદ્ધાં બેચેન બની રઘવાયો આખા બંગલામાં, કમ્પાઉન્ડમાં આમતેમ આંટા માર્યા કરતો. એનો થનગનાટ જાણે ઘડીક ઓછો થઈ ગયેલો.

જે દિવસે મોંઘી બીએમડબ્લ્યુ કાર કંપાઉન્ડમાં આવેલી ત્યારે એક પ્રકારનો ઉત્સવ જ બની ગયેલો. શેઠ કરતાં બધાય નોકર-ચાકરમાં આનો સૌથી વધુ આનંદ છલકાતો. મે’મસાબને તો જાણે પાંખો ફૂટેલી અને પાર્કિંગમાં પડેલી આઠ કારમાં બીએમડબલ્યુનો વટ પડતો હતો. શેઠનું એક મોટું સપનું પૂરું થયેલું. નિગમશેઠનું જૂનું નામ નારણ નાગોરી. એમના જીવનની અજબ કહાની હતી. એક સમયે કાપડની ગાંસડીઓ ઊંચકતા, મજૂરી કરતાં કરતાં આજે બની ગયેલા મિલ-માલિક અને શહેરના મોભી. નિગમશેઠને ત્યાં નોકરી મળે એટલે જાણે સુખનાં દ્વાર ખૂલી જતાં. ઓછાબોલા અને વધુ કામ કરતા નિગમશેઠને એક વાતની ધૂન હતી, અવનવી ગાડીઓ વસાવવાની અને જાતે એકલા લોન્ગ ડ્રાઈવ કરવાની. એમાંય બીએમડબલ્યુ કારની લગની લાગેલી. એ આવી ત્યારે નિગમશેઠે ગેલમાં આવી દીકરીના જન્મદિવસના બહાને મોટો જમણવાર કરેલો. પણ મૂળમાં તો એ બીએમડબલ્યુ કારનો જલસો હતો.

નિગમશેઠ કેબિનના બારણામાં વચ્ચે ઊભા રહ્યા. દેવારામ એમને નાઈટ-ડ્રેસમાં માંડ માંડ ઓળખી શક્યો’તો. શેઠ શા માટે અડધી રાતે એની કેબિનમાં આવ્યા હશે ? એ ખાસ્સો ગૂંચવાઈ ગયેલો. એને યાદ આવ્યું…. જે ઘટનાથી શેઠનું હાસ્ય કરમાઈ ગયેલું એ ઘટના બીએમડબલ્યુ કાર જોડેની હતી. કાર આવ્યા પછીના એક સોમવારે સવારે બધાએ જોયું કે કારના બારણા પર એક મોટો ગોબો પડેલો હતો. જોનાર માત્ર ધ્રૂજી ઊઠેલા. આખા બંગલાને સુઘડ અને સ્વચ્છ રાખવા માટે કડક શેઠ કાર પરનો નાનો ડાઘોય સહન કરી શકતા નહીં. એ શેઠની સૌથી વધુ ગમતી કારને ગોબો ?! શેઠમાં કશોક વિસ્ફોટ થશે એ ધારણાએ આખા બંગલાના બધાય સભ્યો, નોકર-ચાકરનો જીવ ઊંચો કરી દીધો. એક દિવસ, બે દિવસ, ત્રણ દિવસ…. અઠવાડિયું… નિગમશેઠ બીએમડબલ્યુ પરના ગોબા વિશે ન તો કશું બોલ્યા કે ન ગોબો ઉપડાવવા કશું કર્યું. આઠ આઠ ગાડીઓમાંથી એકેયની ઉપર સહેજ ડાઘ પણ ક્યારેય ન હોય એની કાળજી સૌ લેતા. એ શેઠ બીએમડબલ્યુ ઉપરનો ગોબો ઉપાડવાનું નામ સુદ્ધાં લેતા નહોતા. એક વાર ડ્રાઈવરે હિંમત ભેગી કરી પૂછ્યું :
‘શેઠ, ગાડી ગેરેજમાં મૂકી આવું ?’
‘કેમ ?’
‘આ ગોબો ઉપાડવા.’
‘ના. ભલે રહ્યો. તારે આમાં માથું મારવું નહીં.’ શેઠે એવી રીતે કહ્યું કે ડ્રાઈવર સૂન થઈ ગયો.

અરે એકપણ ગાડીને સહેજ ઘસરકો ન ચલાવનાર શેઠ કેમ બીએમડબલ્યુ પરનો ગોબો કઢાવતા નહીં હોય ! આખા નગરની આ સૌથી મોંઘી પહેલી ગાડી અને હવે એની પર ગોબો જોઈ લોકો જીવ બાળવા લાગ્યા. એવું તો હતું નહીં શેઠ એક અમથો ગોબો કાઢવાનું કામ ન કરાવે. ડ્રાઈવરનો જીવ બળે. મિલમાં જતાં-આવતાં એનો જીવ ખાક થઈ જતો. લોકોમાં કુતૂહલે માઝા મૂકી. ટોક ઓફ ટાઉન એક જ – નિગમશેઠની બીએમડબલ્યુ કારને ગોબો. ગાડી સર્વિસ માટે જતી તોય ખાસ સૂચના અપાતી, ‘જો જો આ ગોબો યથાવત રહેવો જોઈએ.’ મે’મસાબે પણ એક વાર પૂછેલું તો શેઠ ઊંચા અવાજે બોલેલા, ‘તમારા કામમાં હું માથું મારતો નથી. મારી વાતમાં તમારે પૂછવું નહીં.’ દેવારામે આ ગોબો ક્યારે પડ્યો હતો એની અટકળ કરેલી. રવિવારે બહાર જતા શેઠે રાબેતા મુજબ સહેજ મલકી એની સલામતીની નોંધ લીધેલી. પણ આવતા સમી સાંજના પહેલી વાર એની સલામની નોંધ લીધી ન હતી. બસ બીજા જ દિવસે સવારે એણે ગોબો જોયેલો. વોચમેન તરીકે એ ગોબો જોઈ થથરી ગયેલો. દસ હજાર વારના પ્લોટમાં બે હજાર વારનો આલીશાન બંગલો ને એમાં વસ્તુએ વસ્તુનો ઠાઠ. લીલીછમ્મ લોનમાં રંગબેરંગી ફૂલોની ક્યારીઓ વચ્ચે ફરતા શેઠનો સફેદ ડ્રેસ. એ દશ્ય હંમેશાં એને ગમતું.

એક કાળે શેઠ સાવ ગરીબીમાં ઊછરેલા. ઝૂંપડીમાં રહેતા હતા. એટલે આલીશાન મકાનમાં એક ડાઘ કે સહેજ કચરો ન પડે એની બધાને તકેદારી રહેતી. જોકે એક દિવસે ઘરના સભ્યોની સામે નિગમશેઠે જ એ રહસ્ય ખોલેલું. બનેલું એવું કે લોન્ગ ડ્રાઈવ પર નીકળેલા શેઠે બીએમડબલ્યુ નગર છોડી, હાઈવે છોડી, ગામડાંના રસ્તે વાળી હતી. વસતી વગરના રસ્તે એ ગાડીની સવારી માણી રહ્યા હતા. આસપાસનાં ખેતરો વચ્ચે જાણે બીએમડબલ્યુ એકરૂપ બની ગઈ હતી. ત્યાં અચાનક એક મોટો પથ્થર કારના બારણા પર ધડામ દઈ પડ્યો. અવાજ સાથે શેઠ ચમક્યા. ચમક્યા શું પળમાં મગજનો પારો સાતમા આસમાને પહોંચી ગયો ને એકાએક બ્રેક મારી ગાડી ઊભી રાખી. બારણું ધડાક લઈને ખોલી પથ્થર પડ્યો તે જગ્યા જોઈ, શેઠનો પિત્તો ઊછળ્યો. આસપાસ નજર દોડાવી. રોડની એક કેડી પર એક છોકરો એની તરફ જોઈ રહેલો. શેઠનો ગુસ્સો જોઈ એ ભાગ્યો. એણે જ પથ્થર નાખ્યો હશે એમ ધારી શેઠે બૂમ મારી……
‘એય તેં જ પથ્થર માર્યો’તો ને ?’
એ છોકરો દોડતાં દોડતાં મક્કમતાથી બોલ્યો, ‘હા, હા, મેં મારેલો.’ કહી એ દૂરની ઝૂંપડી તરફ દોડી ગયો. શેઠ એની પાછળ દોડ્યા. એ છોકરો દોડતો ઝૂંપડીમાં ઘૂસી ગયો. થોડી વારમાં શેઠેય ત્યાં હાંફતા આવ્યા.

નાની ઝૂંપડીની અંદર ખાટલા પર એક વૃદ્ધ સ્ત્રી તાવમાં કણસતી પડી હતી. પેલો છોકરો એ સ્ત્રીનો હાથ પકડી લપાઈ ગયો. અને તૂટક અવાજે બોલ્યો, ‘મા ખૂબ બીમાર છે. કોઈ છે નહીં. રોડ પર કોઈ ઊભું રહેતું ન હતું એટલે ઊભા રાખવા મેં પથ્થર મારેલો. માને કંઈ કરોને……’ નિગમશેઠ અંધારી ઓરડીના બારણામાંથી આવતા તડકામાં એવી રીતે ઊભા હતા કે એનો પડછાયો પેલી સ્ત્રી પર પડતો હતો. અચાનક એમના મનમાં એકાએક પડદો ઊંચકાયો. આમ જ…. અસલ આમ જ…. એ નાનો હતો ત્યારે મરતી માનો હાથ પકડેલો. અસલ આટલું જ ઝૂંપડું ને કણસતી મા, વચ્ચે એ નિઃસહાય હતો. કોઈ હતું નહીં માની સંભાળ લેનાર. એની આંખ સામે જ માએ છેલ્લો શ્વાસ છોડેલો. એ કશું કરી શક્યો નહોતો. માનો ગરમ હાથ એના હાથમાંથી ઠંડો પડી ગયેલો. તે પળથી તેનાં આંસુ ઠરી ગયેલાં કાયમને માટે. એ અનુભવ એના મન વાટે શરીરમાં ફરી વળ્યો. હવે એ ધ્રૂજતા હતા પેલા છોકરાની જગ્યાએ. એ દિવસે તો જરૂરી સારવાર કરાવી એ સ્ત્રીને એમણે બચાવી દીધેલી. પેલા પથ્થર મારનાર છોકરાને એ અપાર કરુણાથી કોઈ દેવદૂતની જેમ જોઈ રહેલા.

નિગમશેઠે ઝૂંપડીની છતની તિરાડમાંથી ધસી આવતા અજવાળાના લિસોટાને ક્યાંય સુધી જોયા કર્યો. એણે પથ્થર મારનાર છોકરાનો હાથ પકડી પંપાળ્યો. અને મનમાં બોલેલા, આગળ વધવાની હોડમાં એ દોડતા જ રહ્યા. દરેક ક્ષણે કોઈક મદદની રાહ જોતું હોય છે, એ વાત તો એ વીસરી જ ગયેલા. સાવ નાનકડા ગામમાંથી જ સ્તો એ આવેલા. નાનું ખેતર, નાનું ઘર. બાપ ખેતી કરી માંડ ઘર ચલાવે. બીમાર માની કાળજી લેવા પૂરતુંય કશું બચે નહીં. મા ગઈ ને કાકાના ત્રાસથી ત્રાસી શહેર આવ્યા. અનાથ આશ્રમમાં રહી ભણ્યા. નોકરી ન મળી તો મજૂરી કરી. અને પછી એ પાછળ જોયા વગર આગળ ને આગળ વધતા રહ્યા. કેટકેટલાંય દશ્યો એમના મનમાંથી પસાર થઈ ગયાં. બસ ત્યારથી નિગમશેઠનો સ્વભાવ બદલાઈ ગયો. અને પેલો ગોબો યથાવત રાખેલો.

આજે એમને ઊંઘ આવતી ન હતી. ધીરેથી એ ઊભા થયા. પોતાને માટે રાત્રિ ચા થરમોસમાં હતી, એ લઈ બેડરૂમની બહાર નીકળ્યા. અને દેવારામની કેબિનમાં આવી ઊભા ! દેવારામ ઘડીક સ્તબ્ધ થઈ ગયેલો. ત્યાં શેઠે થરમોસ ખોલ્યું ને કપમાં ચા કાઢી બોલ્યા :
‘લે દેવારામ, ગરમ ગરમ ચા પી. જોને કેટલી ઠંડી છે નહીં ?’
કંઈક અહોભાવથી, કંઈક ગભરાટમાં દેવારામે હાથમાં કપ લીધો. શેઠ ધીમેથી આગળ બોલ્યા, ‘દેવારામ, દેશમાં તારી ઝૂંપડી કેવી છે ?’
દેવારામ કંઈ બોલે એ પહેલાં પાછા એ બોલ્યા, ‘હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.’


Email This Article Email This Article · Print This Article Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati

  « Previous સુવર્ણદીપ – ડૉ. રેણુકા પટેલ
મધ્યાહ્ને સૂર્ય – ડૉ. પ્રીતિ જરીવાલા Next »   

51 પ્રતિભાવો : બી.એમ. ડબ્લ્યુ – રાજેન્દ્ર પટેલ

  1. Amee says:

    too nice story…….No words for it…

    • sumeet says:

      i appreciate amee..

      No words for it…..

    • Raj vachhani says:

      ખુબ સારી વાર્તા
      છે લુ વાક્ય દિલને“હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.”
      ગમી જાય……

  2. એક સારી બોધદાયક વાર્તા, કેટલાક શ્રીમન્તો ભુતકાળને ભૂલી મગરુબીમાજ કરોડોના મહેલમા રાચનારા. જ્યારે,પરોપકારી દાનેશ્વરી વોર્ન બફેટ અને બીલ ગેટ્સ જેવા કેટલા ? ? ? ખુબ ઓછા !!!

  3. ખુબ જ સુંદર…

    “હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.”

  4. Kalpesh Pandya says:

    Wow !! Change in prospective is described so nicely in the last statement.

    Nice story

  5. devina says:

    awesome story !!!!! aavu vachi aapanne pan koi madad mate rah jota yad aave.

  6. kaushalendra says:

    The plot of the story is copy paste from some other story.

    • Premal says:

      How can u say that? Do you have proof of it? This story has been well written by an author, and he deserves compliments for it. Before making any claims regarding Plagiarism, you need to provide source of it origin. Please do not make any falsifying claims on anyone as it does affect their reputation.

      • Hasmukh Sureja says:

        કૌશલેન્દ્રભાઈની વાત સાચી છે.. આ વાર્તાનો પ્લોટ મે ૩ થી ૪ વખત પર્સનાલિટિ ડેવલપમેન્ટની ટ્રેઇનીન્ગમા સામ્ભળેલો છે….

        • Tushar says:

          Yes, I agree that this plot is copied from another story (an example mostly used at motivational talks). But the writer has done a great job in really taking an idea and converting it in to a well written story. The writer has created something which touches the heart of lot of readers on this website.

          I would not call it Plagiarism, just because the same example is used as a starting point for the story.

  7. Pinakeen says:

    This Story is very nice in current period of our life every man has earn money in any type of work. but never fill any other relation with other man.

  8. NAVINBHAI RUPANI U.S.A. says:

    This Story is very nice in current period of our life

  9. BMEhta says:

    Wow!!! Very Nice story…

  10. chandrika a rao says:

    ખુબ સરસ

  11. બિપીન says:

    માણસે હરકોઈ પરીસ્થિતિમાં નીચેથી ઉપર પહોચ્યા પછી, ઉપરથી નીચે તરફ જોવાની દ્રસ્ટી પણ કેળવવી જોઈએ…

  12. Ruchita says:

    Really nice one ! Thanks for posting 🙂

  13. KANAIYALAL A PATEL says:

    GOOD STORY

  14. Niraj says:

    વાહ રાજેન્દ્રભાઈ વાહ!!! ખૂબ સરસ…

  15. pratik says:

    ખુબ સુન્દર

  16. Margesh says:

    excellent!!

  17. rakesh kheni says:

    અજે મને શમજયુ કે મારુ ભુત્કાલ કેવુ હતુ અને અજે હુ ક્યા શુ

  18. janardan says:

    બહુજ અસરકારક વાત
    વણવપરાયએલ પડેલુ ધન ઝુપડા સુધી જશે નહિ તૉ ગૉબૉ મનમા પડશે

  19. Nikhil Vadoliya says:

    This Story is very nice Story.Really nice…..

  20. Jagruti says:

    Vrey nice…….

  21. Vaishali Maheshwari says:

    Beautiful story.

    This story is so inspirational and an eye-opener for all of us. It teaches us that no matter what heights of success we reach or no matter how rich we become, we should never forget where we came from. Keeping our roots and origins in our minds will help us develop the feeling or helping the needy.

    The last line of the story is I believe the heart of the story: “‘હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.’”

    Thank you Shri Rajendra Patel for writing this and sharing it with us. I would love to read more and more stories written by you.

  22. SUNIL says:

    Vrey nice

    સુનિલ્

  23. Krunal Joshi says:

    Heart melting story !! A man should be Human in First stage there after Rich…..For Looting Money Humankind forgot the first duty of humanity

  24. Shilpa Panchal says:

    Very touching…nice story

    Keep it up!!!

  25. છેલ્લું વાક્ય ખૂબ સુંદર…મનને સ્પર્શી ગયું…..
    ‘હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.’

  26. Rajul Deesai says:

    ખુબ સરસ વાર્તા,

  27. Krina says:

    excellent story, somebody somewhere always in need, we need to keep our eyes open..and last sentence was very touchy.

  28. સંજય ચૌહાણ says:

    અદભૂત વાર્તા છે. રાજેન્દ્રભાઈ.
    તેઓ હ્રદય સાથે જોડાયેલા માણસ છે. લાગણી ભારોભાર તેમની વાર્તામાં ઉતારી શકે છે. આ વાર્તામાં દુનિયા કઈ દિશા તરફ જઈ રહી છે. આર્થિક ગેપ ને કારણે જે પ્રશ્નો પેદા થયા છે. એમાંનો આ એક પ્રશ્ન છે.

  29. Very Interesting Story ..
    from start to end I feel the heart touching script.

    Thanx .. !!

  30. gita kansara says:

    અદભુત ને ર્હ્દય્સ્પર્શેી વાર્તા.”હુ આજ સુધેી બન્ગલામાથેી કેબિન જોતો હતો આજે તારેી
    કેબિનમાથેી બન્ગલો જોવો ચ્હે.”સચોત ને વ્યગ્દર્શેી વાક્ય.

  31. Smita says:

    great story……the last sentence is really touching the heart.

  32. satyam joshi says:

    અદભુત ને ર્હ્દય્સ્પર્શેી વાર્તા

  33. Komal Dave says:

    જો આજ રિતે બધા વિચારે તો ભારત દેશમાંથેી ગરેીબેી સમ્પુર્ણ પણે દુર થૈ જાય
    ખુબ જ સરસ વાર્તા

  34. Rajesh Dhokia says:

    ખુબ જ સરસ ..

    તેમા પન છેલિ લાઇન થિ એક અલગ જ ભાવ પદા થાય છે.

    ‘હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.’

  35. satyam joshi says:

    ખુબજ સરસ વાર્તા છે. વાંચવાની ખુબજ માંજા પડી. સરળ અને રદયસ્પર્શ વાત છે.

  36. kirti says:

    awesome story !!!!! very very nice

  37. krishna says:

    હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.
    – આ એક વાકય મા જ તમે ઘનુ કહયુ .. બહુ મસ્ વાર્તા..

  38. Amit thummar says:

    Awesome…..its really lacks in the society.

  39. jatin gandhi says:

    very good and thanks for such story

  40. shraddha says:

    હું આજ સુધી બંગલામાંથી તારી કેબિન જોતો હતો. આજે મારે તારી કેબિનમાંથી બંગલો જોવો છે.’

    khub j saras. no words to say. thanks for such amazing story .

  41. mamta says:

    Very nice story last sentence very touching

  42. Paras Bhavsar says:

    ખુબ જ સુંદર…

  43. M.D.Gandhi says:

    ખુબ સરસ વાર્તા,

  44. Harish Valand says:

    Really Inspirational…..

  45. Dipak Patel says:

    Excellent

  46. Deep says:

    જનકલ્યાણમાં હંમેશાથી ખુબજ હ્યદયસ્પર્શી વાર્તાઓ છપાય છે. ખરેખર વસાવવા જેવી મેગેઝીન છે.

આપનો પ્રતિભાવ :

Name : (required)
Email : (required)
Website : (optional)
Comment :