ગઝલ – શોભિત દેસાઈ

[‘નવનીત સમર્પણ’માંથી સાભાર.]

સાધુ બાવા પીર વધતા જાય છે
ઝાંઝવાનાં નીર વધતાં જાય છે

ફૂલ જેવાં ક્યાંય દેખાતા નથી
ઠાવકા, ગંભીર વધતા જાય છે

પ્રેમની ભાષા જ વીંધાઈ ગઈ
બોલીઓમાં તીર વધતાં જાય છે

થઈ રહ્યો છે એમ ધંધાનો વિકાસ
મસ્જિદો-મંદિર વધતાં જાય છે

કાળ બેરહમીથી ખેંચે છે છતાં
જિંદગીનાં ચીર વધતાં જાય છે


Email This Article Email This Article · Print This Article Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati

  « Previous ત્રણ મુક્તકો – હર્ષદરાય દવાવાલા ‘બેચેન’
આપણી બુદ્ધિસંપદા – વિનોદ ગુપ્તા Next »   

4 પ્રતિભાવો : ગઝલ – શોભિત દેસાઈ

  1. priyangu says:

    સુંદર રજુઆત

    સબંધો ના વહેણ સ્થીર છે છતાં
    હેત વહાણે અંતર વધતા જાય છે!

  2. Kalidas V. Patel { Vagosana } says:

    શોભીતભાઈ,
    ખરે જ ! ઘર,ઓફિસ,દેશ,પરદેશ અરે ગ્રહો પણ નજદીક આવી ગયા… પરંતુ માનવ માનવ વચ્ચેનાં અંતર વધતાં જાય છે !
    કાલિદાસ વ. પટેલ { વાગોસણા }

  3. MANOJ DOSHI says:

    પાણી હુ તો નિયમિત પાઊ છુ છતા,
    ઝાડ પરથી લિલા પાન.. ખરતા જાય છે !

  4. Darshan Rana says:

    NICE one!

આપનો પ્રતિભાવ :

Name : (required)
Email : (required)
Website : (optional)
Comment :