એક નિર્ણય – કિંજલ શાહ

[ ‘રીડગુજરાતી વાર્તા-સ્પર્ધા 2012’માં પ્રાપ્ત થયેલી આ વાર્તાના યુવાસર્જક કિંજલબેન શાહ અમેરિકાના નિવાસી છે. લેખન ક્ષેત્રે તેઓ ખૂબ ખૂબ પ્રગતિ કરે તેવી શુભેચ્છાઓ સાથે તેમની આ કૃતિ માણીએ. આપ તેમનો આ નંબર પર +1 479-250-4847 અથવા આ સરનામે kinjalshah25@gmail.com પર સંપર્ક કરી શકો છો.]

[dc]‘હ[/dc]જી ચાલવું છે થોડું ?’ નિશીથે પૂછ્યું ‘ના હવે, બસ…. Let’s go.’ નિશાએ નિશિથના હાથમાં હાથ પરોવતા કહ્યું.
‘નિશિથ, આઈસ્ક્રીમ…?’ નિશાએ મલકતા કહ્યું ‘વ્હાય નોટ ?’ બંને જણા નેચઅરલ આઈસ્ક્રીમ પાર્લરના હાઈ-એન્ડ ઠંડા ઠંડા વાતાવરણમાં પ્રવેશ્યા. આ એમનો રોજિંદો ક્રમ હતો, ડિનર પછી સાંજે લટાર મારવાનો. આઈસ્ક્રીમ જો કે એ ક્રમમાં સામેલ ન હતો. પણ ગઈકાલથી નિશા પાછી ખુશ હતી અને નિશિથએ ખુશીથી પણ ડર અનુભવી રહ્યો હતો. મસ્તીથી સ્ટ્રોબેરી આઈસ્ક્રીમને માણી રહેલી નિશાને એ જોઈ રહ્યો. દર મહિને આવતી ત્રણ-ચાર દિવસની આ ખુશીમાં જ જીવી રહેલી નિશાને એ નિરાશ નહતો કરવા માંગતો પણ… હે ભગવાન, આ વખત સાંભળી લેજે. આ ખુશી ત્રણ કે ચાર દિવસની ના હોય પણ લાંબી નીવડે….
‘ચાલો હવે, અહીંયા જ બેસી રહેવું છે ? ઘરે નથી જવું ?’
‘ના…..ના આ તો એમ જ… ચાલો….’ બંનેએ યંત્રવત પગ ઉપાડ્યા.

‘હાય… નિશા… શું યાર વગર સેલીબ્રેશને આઈસ્ક્રીમ ખાવ છો ?’ નિશાની કલીગ સ્વાતિ રસ્તામાં મળી જતાં ઉભી રહી.
‘કેમ સેલીબ્રેશન વગર આઈસ્ક્રીમ ના ખવાય ? યાર આ ગરમીમાં તો આઈસ્ક્રીમ મસ્ટ છે….’
‘ના….. ના… હું તો આજે ઓફીસના સંદર્ભમાં વાત કરતી હતી. ખરી છે યાર તું તો, તેં વળી પાછી US જવાની ઓફરને ના પાડી દીધી અને એ વાત પર આઈસ્ક્રીમ ખાય છે….!!’
‘કમ ઓન સ્વાતિ… હવે તને તો ખબર જ છે ને બધી… મને અહીયાં જ બહુ ગમે છે. US લાખ દરજ્જે સારો દેશ હશે એની ના નહિ પણ શું ખોટ છે યાર ઇન્ડિયામાં ? મારી અને નિશિથની MNCમાં નોકરી છે, ઘર છે અને ગાડી ગઈ સાલ જ લીધી. મમ્મી-પપ્પા બધાને છોડીને ક્યાં નવેસરથી માથાકૂટ કરવી ? I am happy here.’
‘યાર, એ જ મુસીબત છે…. જેને જવું છે એને ઓફર નથી કરતાં અને તારી પાછળ પડ્યા છે. બંદા પણ કતારમાં ઉભા છે. તારાથી થાય એમ હોય તો રેકામેન્ડ કરજે ને મારું નામ ! બાકી મેં તો વાત કરી જ છે કે… આઈ એમ ઇન્ટેરેસ્ટેડ….’
‘સિરીયસલી…? તું ખરેખર US જવાનું વિચારે છે ?’ નિશાએ હાથેથી નિશિથને આગળ જવાનો ઈશારો કરતાં કહ્યું. નિશિથે પગ ઉપાડ્યા ને મનોમન બોલ્યો : મેડમ હવે સેક્સથી સેન્સેક્સ સુધીની સનસનીખેજ ખબરો પતાવીને જ આવશે.
‘હા….. હવે કંટાળી છું આ વૈતરાં કરીને…. કમાણી સારી છે એની ના નહિ પણ કેટલો મોટો ચંક તો ઘર અને કારની લોન માં જ જતો રહે છે અને બાકી બધી ફીઝિકલ અને ઈમોશનલ શક્તિઓ મા-બાપ અને છોકરાંઓને સાચવવામાં જતી રહે છે….. આટલું ભણ્યા છીએ તો તક મળતી હોય તો યુએસમાં ફ્યુચર બ્રાઈટ રહેશે. હું તો તને પણ કહું છું, ફરી એક વાર વિચારી જો….’ સ્વાતિએ રૂમાલથી પરસેવો લુછતાં આગળ કહ્યું.
‘ના….હવે મારે કંઈ વિચારવું નથી, ઈવન નિશિથ પણ મારી વાત સાથે સંમત છે…’
‘હવે તમે લોકો ઇન્ડિયાના પ્રેમમાં જ પડી ગયા છો તો પછી શું કહેવું…. ?’
‘ચાલ ચાલ… સ્વાતિ, આ બધું તો ચાલ્યા જ કરશે…. નિશિથ તો ક્યારના ગયા. હું પણ નીકળું. કાલે પાછું વહેલું ઉઠવાનું….’
‘ઓકે ઓકે…. ચાલ બાય… પાછા જોબ પર જ ક્યારેક મળી જશું. હું પણ આ દવા લેવા જ નીકળી હતી. ઘરે બધા રાહ જોતા હશે.’ સ્વાતિ નિશાની જ ઉંમરની એની કંપનીમાં કામ કરતી મીઠડી યુવતી હતી. અવાર-નવાર કંપનીના કાફેટેરિયામાં એ લોકો મળી જતાં અને ગુજરાતી હોવાને નાતે બહુ જલ્દી મિત્રો બની ગયા હતાં. નિશાએ ઘરે પહોચવાં જલ્દીથી પગ ઉપાડ્યા. મોડું થઈ ગયું આ આઈસ્ક્રીમ અને સ્વાતિમાં…. કાલે પાછું જલ્દી જવાનું છે.

ઘરે પહોંચી કપડાં બદલી નિશાએ પલંગમાં લંબાવ્યું. બે બેડરૂમ-લીવીંગરૂમનો ફલેટ નિશા અને નિશિથની MNCની કમાણીથી જરૂરી રાચરચીલાથી સજ્જ હતો. નિશિથ પલંગમાં આડો પડીને બુક વાંચી રહ્યો હતો.
‘આવી ગઈ ? કેવું રહ્યું US પુરાણ ?’
‘શું તું પણ નિશિથ ?’ નિશાએ મલકાઈને એની પાસે સરકતાં કહ્યું.
‘તો પણ એકવાર મેડમને પૂછી તો લઈએને ? ક્યાંક વિચાર બદલાયો તો નથી ને ?’
‘કમ ઓન. આપણા બંનેનો સહિયારો નિર્ણય છે. વી લવ ફેમીલી. વી લવ પીપલ. હું તો રીલેશન અને ઈમોશનમાં જ જીવતી વ્યક્તિ છું. ઇન્ડિયા ઈસ બેસ્ટ પ્લેસ ફોર મી. અને…. હવે મને બહુ ઊંઘ આવે છે.’ નિશાએ બે હાથથી અંગડાઈ લેતાં કહ્યું. નિશિથ મર્માળું હસ્યો.
‘વ્હોટ ?’
‘તારા આ વિચારો અને માસુમિયત પર તો બંદા ફિદા છે.’
‘નિશિથ, મને સાચે જ બહુ ઊંઘ આવે છે. કાલે જલ્દી જવાનું છે…. મમ્મી-પપ્પા પણ સુઈ ગયા ને ?’
‘ઓહ, ક્યારના… ચાલ તું પણ સુઈ જા. હું આ ચેપ્ટર પતાવી લઉં.’

નિશાએ બ્લેન્કેટ ખેંચીને લંબાવ્યું. નિશિથ એની સામે જોઈ રહ્યો. એની આઈ-લાઈનર વગરની આંખો પણ ખુબ સુંદર લાગી રહી હતી. નિશિથે હળવેથી એના કપાળે આછું ચુંબન કર્યું. નિશા ઊંઘમાં જ મલકી. તે જાણતો હતો કે નિશા ઊંઘી નથી. એની બંધ આંખોમાં એક સ્વપ્ન છે. આજે પાછી એ ખુશ છે… આઈ નો વ્હાય… એની તારીખની ઉપર આજે એક દિવસ થઇ ગયો એટલે….. ફરી એની આશા જાગી છે… દર મહિને જાગે છે… એક-બે દિવસ જશે એટલે… ઓહ નો… નિશાને સંભાળવી પાછી મુશ્કેલ થઇ જશે… ત્રણ-ચાર દિવસના સમજાવટનાં સેશન પછી નોર્મલ થશે. ના….. એ મારી સમજાવટથી નોર્મલ નથી થતી. નવા મહિને એક નવી આશા જાગે છે એના મનમાં કે આ વાર તો….. નિશિથે ના વિચારવા છતાં વિચારાઈ ગયું…. આજકાલ તો અમારો શારીરિક પ્રેમ પણ જાણે એક મિશનનો ભાગ લાગે છે… શા માટે ?… ભગવાન, શા માટે ? રિલેશન અને ઈમોશનમાં જ જીવતી વ્યક્તિને તું કેમ દુઃખી કરે છે ? નિશાએ મને ઘણું આપ્યું છે…. એન્જીનિયરીંગ કોલેજમાં સાથે ભણતાં-ભણતાં અમે પ્રેમમાં પડ્યા. નિશા બ્યુટીફુલ તો હતી જ પણ વધારે સુંદર હતા એના વિચારો…. પરિવારે પણ અમારા પ્રેમને સંમતિ આપી. લવ-મેરેજમાં ફક્ત એટ્રેક્શન હોય – ગાંભીર્ય, જવાબદારી, સમજણનો અભાવ હોય એ વાતોને અમે બંનેએ ખોટી ઠેરવી પણ કદાચ એમાં નિશાનો જ ફાળો વધારે હતો. એણે એની બધી જવાબદારી બખૂબી નિભાવી છે. મધ્યમવર્ગીય પરિવારમાં પૈસાની તંગી તો હોય જ પણ સંબંધો પણ સાચવવાના હોય…. એ અમૂલ્ય હોય એવું નિશાને ક્યારેયના સમજાવવું પડ્યું. ઘર-જોબ વચ્ચે એણે સુંદર બેલેન્સ જાળવ્યું છે. હે….ઈશ્વર, થોડું બેલેન્સ અમારી લાઈફમાં પણ આણી દે !! દોઢ વર્ષના આ આશા-નિરાશાનાં ચક્કરમાંથી છુટકારો આપ. ભગવાન !…. નિશીથથી બે હાથ જોડાઈ ગયા. આંખોના છેડે જામી રહેલા અશ્રુને એણે અંદર જ દબાવી દીધા.

‘પાંચ વરસ તો થઈ ગયા લગ્નને… હજી કેટલું પ્લાનીંગ કરવાનું ? જયાબહેન, તમે કંઈ કહેતા કેમ નથી ?’ નિશાની આંખમાં પણ ક્યાં ઊંઘ હતી ? આંખ સામેથી દ્રશ્ય પસાર થઇ રહ્યાં હતાં. જે વાત લગ્નના એક વરસ પછી લોકો મજાકમાં અને ગાલ ખેંચીને પૂછતાં એ હવે સીધી-સટ દિલને ચુભી જાય એમ પૂછતાં શરમાતા ન હતા.
‘ડોક્ટરને બતાવી જુઓ હવે તો… અમારા ગામમાં એક વૈદ છે, તમે કહેતા હો તો…’
‘ઠંડક કરવાની શરીરમાં નિશા વહુ…’
‘આજકાલ આ જ ઉપાધી છે… છોકરાઓ બહુ ભણે, મોડા લગ્ન કરે પછી કેરિયર બનાવે…. પછી આવું જ થાયને ! છેલ્લે ભગવાન સામું ના જુએ…’
‘વૈભવ-લક્ષ્મીનું વ્રત કરવાનું…. તું નોકરી કરે એટલે થોડું મુશ્કેલ પડે પણ….’
‘મંજુલામાસીની પ્રિતીને પણ આવી જ તકલીફ હતી પછી ડૉ. કોઠારીની દવાથી જુઓ કેવો ચમત્કાર થયો તમારા માટે વાત કરું… ?’ નિશાએ ઊંઘમાં જ ડૂસકું દબાવ્યું. પણ આંખમાંની અશ્રુધારા રોકી ના શકાઈ. એ પડખું ફેરવી ગઈ… નિશીથને મારા આંસુ દેખાવા ના જોઈએ … નહિ તો બહુ દુખી થશે. એ એક જ મને કેટલો સપોર્ટ કરે છે. એના સહારે જ આ બધું ભૂલીને નવી આશાથી જીવું છું. નિશિથ મને આ વાત પર ક્યારેય ઓછું નથી આવવા દીધું પણ મનમાં તો કદાચ એ પણ દુઃખી થતો જ હશે ને…. પ્રભુ પ્લીઝ… આ વખતે આશામાં નિરાશાના બીજ ના નાખતો… તને પ્રાર્થના સિવાય કરી પણ શું શકીએ ? લગ્નના બે વર્ષ પછી આ દિશામાં સિરીયસલી વિચાર્યું….. અને પછી તો ડોક્ટરને પણ બતાવ્યું… આ ટેસ્ટ…. પેલા ટેસ્ટ….. પસીનાની કમાણી લેબોરેટરીમાં ઠાલવી… કદાચ… પણ પરિણામ…..?

‘યુ બોથ આર પરફેકટલી ફાઈન…. મિસ્ટર એન્ડ મીસીસ મેહતા….. તમારા બંનેના ટેસ્ટ્સ નોર્મલ છે. ક્યારેક આવું થતું ઓય છે. બધું નોર્મલ હોય તો પણ પોઝીટીવ રીઝલ્ટ ના મળે…. મારું માનો તો હવે આ બધામાં પૈસા વેડફવાના બંધ કરી દો… પ્રે ટુ ગોડ. બધું નોર્મલ છે, યુ વિલ બી હેપી વન ડે.’ શહેરના જાણીતા ડો. વ્યાસે પણ આ મંતવ્ય આપ્યું ત્યારે નિશા બોલી પણ પડી હતી :
‘અરે, ક્યાંક કશુક ટેસ્ટમાં એબનોર્મલ આવ્યું હોત તો સારું થાત. અરે ! પ્રોબ્લેમ ખબર પડે તો ઈલાજ પણ થાય ! હવે ?’
‘કમ ઓન નિશા, તારે તો ખુશ થવું જોઈએ. બધું બરાબર છે. હવે ઈશ્વરના હાથમાં છોડી દેવાનું, જે દર્દ આપે છે એ જ દવા પણ આપશે…’
‘બસ ઈશ્વર, તારી દવા જરૂરથી મોકલાવજે…..’ આંખોમાં જામેલા અશ્રુને છેલ્લે નિશાએ પણ દબાવ્યા…
*****

‘બેટા, નિકીતાને વાત કરું ? એ લોકો સાંજે જમવા આવવાના છે ત્યારે પૂછી જોઈશું ?’ જયાબહેને નાસ્તાના ટેબલ પર વાત કાઢી. નિશિથ નહાવા ગયો હતો અને એમને એટલી વારમાં વાત પતાવી દેવી હતી.
‘ના મમ્મી, મારું મન હજી નથી માનતું.’
‘બેટા, હું સમજુ છું, પણ મનને તો મનાવવું પડેને ? ઘરની વાત ઘરમાં જ રહે બેટા. તું હા પાડે તો નિશિથને પછી પૂછી જોઈએ.’
‘મમ્મી મને જોબ પર મોડું થાય છે, હું નાસ્તો પણ કેન્ટીનમાં જ પતાવી લઈશ. નિશિથને કહેજો કે મને ઉતાવળ હતી એટલે….. સાંજે મળીએ…’
‘અરે…! સાંભળ તો ખરી… આમ ઉભા થવાય ? આખરે કોના માટે કહું છું ? નિશિથને પણ કંઈ ના કહેવાય, તને પણ ના કહેવાય…..’ જયાબહેન પણ નાસ્તાના ટેબલથી ઉભાં થઇ ગયાં. છતાં નિશા ના રોકાઈ. ધૂંધવાટમાં ઘરથી નીકળી અને સ્ટેશન જવા માટે ઓટો પકડી.
મમ્મી કેમ આવું કરે છે ? – નિશા છૂટા મોંએ રડી પડી.
‘કુછ હુઆ મેમસા’બ ?’ રીક્ષા ડ્રાઈવરે અચંબાથી પાછળ જોયું.
‘નહિ, કુછ નહી…. આપ સ્ટેશન લે લો…’ આ મમ્મીની હું કેટલી લાડકી હતી, કદાચ છું…. નિશીથથી પણ વધારે પ્રેમ આપ્યો છે એમણે મને…. પણ છેલ્લા કેટલા બધા વખતથી અમારા વચ્ચે ક્યારે આ ઘર્ષણ આવી ગયું, ખબર જ ના પડી. મારી બધી ખૂબીઓ – ક્વોલીટીસ – આવડત એક ઉણપ આગળ પાણી ભરી ગઈ. નિશાએ હથેળીથી મોં છુપાવી દીધું. વ્રત-ઉપવાસ, મંત્ર-તંત્ર, પૂજા-હવન, દવા-ઉપચાર એમના કહેવાથી મેં બધું કર્યું હશે. ઘણી બધી વાતો મનથી નહીં કરી હોય તો પણ કરી… ક્યારેક શરૂઆતમાં ના પાડી પછી કચવાતા મને પણ એમની ખુશી માટે કર્યું. પણ આ વાત હું નહી સ્વીકારું….. નો વે… મારું પણ કોઈક અસ્તિત્વ છે… ખબર નહીં આખી જિંદગીનો એજન્ડા જ કેમ આ વસ્તુ બની ગઈ ? શું કામ મેં આ વાતને મારા મન પર આટલી બધી હાવી બનવા દીધી ? માતૃત્વ દૈવી હોય છે, બરાબર… પણ જિંદગીનો એના વગર અંત તો ન જ આવેને ?
*****

‘નહી… નિશિથ મેં નક્કી કરી લીધું છે. મારે બાળક દત્તક લેવું છે અને તારી પણ એમાં હા તો છે જ ને ? આપણો સહિયારો જ નિર્ણય તો છે તો પછી….?’
‘તો બાળક દત્તક લેવા સામે તો અમારી પણ ક્યાં ના છે ? અમે પણ સંમતિ આપીએ જ છીએ ને ? પછી ઘરનું જ બાળક લેવા સામે શો વાંધો ? મેં નિકીતાને ઇન-ડાઈરેક્ટલી વાત કરી છે. તેને બે બાળક હોવા છતાં તે ત્રીજીવાર માતા બનવા રાજી છે. પછી આમાં વાંધો જ ક્યાં આવ્યો ? આશિષ- નિશીથનો મોટો ભાઈ છે. ઘરની વાત ઘરમાં જ રહેશે. નિશા બેટા, તું થોડુંક તો સમજ.’ જયાબહેને ફરી એક વાર સમજાવટ આદરી અને નિશિથ કંઈ જ સમજ ના પડતી હોય એમ બંને સામે મૂઢની જેમ જોઈ રહ્યો.

આશિષ અને નિકીતા – નિશીથના મોટા ભાઈ-ભાભી હતાં અને આ જ શહેરમાં રહેતા હતાં. બાર વર્ષના પરમ અને સાત વર્ષની પૂર્વીની માતા હતી નિકીતા…. નિશાની જેઠાણી… જેને સાસુ જયાબહેને વિનંતિઓથી ફરી એક વાર નિશા માટે માતા બનવા રાજી કરી હતી. પરંતુ નિશાને આ વાત મંજુર ન હતી. આજે પરિવારના ચારેય સભ્યો મોકળા મને આ વાતની ચર્ચા કરવા ભેગા થયા હતાં. જે દિવસથી નિશાએ મનમાં દત્તક બાળક લેવાનો વિચાર ઘૂંટ્યો તે દિવસથી જ જયાબહેને પણ નક્કી કરી લીધું કે બહારથી તો બાળક ઘરમાં નહીં જ આવે અને આ સંઘર્ષમાં જ છ મહિના વીતી ગયા હોવાં છતાં કોઈ નિર્ણય લઈ શકાતો ન હતો.
‘ઓકે નિશા, બાળક તો દત્તક લેવું જ છે બરાબર ? એ વાતમાં આપણે ચારેય જણ સંમત છીએ તો પછી તું કહે…. આશિષભાઈ-નિકીતાભાભીના સંતાનથી આપણને શું વાંધો હોય ? પ્રેક્ટીકલી આઈ ડોન્ટ સી એની પ્રોબ્લેમ એટલે આઈ એમ સોરી પણ મારે તને જ પૂછવું પડશે.’ આખરે નિશિથે શાંતિથી નિશાને પૂછ્યું.
‘જુઓ, હું ઘણીવાર કહી ચુકી છું…. આજે પણ કહું છું… મને ભાઈ-ભાભીનાં સંતાનથી કોઈ પ્રોબ્લેમ નથી. એ લોકો આપણા માટે થઈને આટલું બધું કરવા રાજી થયા છે એ બહુ જ સારી વાત છે. હું તેની કદર કરું છું. પણ મારા વિચારો અલગ છે. ગમે તેમ પણ તોય એ લોકો જ આવનારા બાળકનાં મા-બાપ કહેવાય. મનના ખૂણે એમને સતત થયા કરે કે આ એમનું બાળક છે. મને પણ એ બાળક સતત એવો અહેસાસ કરાવે કે આ તો ભાઈ-ભાભીનું સંતાન….. નિકીતાભાભી ચાહે કે ના ચાહે ક્યારેક તો મમતા ઢળી જ જાય. આ તો એક વ્યવસ્થા થાય. સમાજ પણ મોટો થઈને સતત યાદ કરાવ્યા કરે કે આના ખરા મા-બાપ તો આ લોકો છે. મને મારું માતૃત્વ વહેંચાયેલું નથી જોઈતું. સતત એક ઉપકારના ભારથી મારાથી નહીં જીવાય. એક બાળક પર મારે મારો સઘળો પ્રેમ ઢોળવો છે અને ઓન ધ ટોપ ઓફ ઇટ… એક ઓલરેડી જન્મી ચુકેલા નિરાધાર બાળકને પણ માતા-પિતા મળી જશે. પ્લીઝ, તમે લોકો સમજો…. જણનારીની પીડા હું ક્યારેય નહીં સમજી શકું એ સાચી વાત છે પણ મારી પીડા પણ એક માતા માટે સમજવી મુશ્કેલ છે….’
‘પણ નિશા….’ જયાબહેન કંઈક કહેવા જતા હતા પણ ચન્દ્રકાન્તભાઈએ એમને વચ્ચે રોકી દીધાં.
‘જુઓ ઘણા વખતથી ઘરમાં આ ચર્ચા ચાલે છે. હવે આનો નિવેડો આવવો જોઈએ. જો જયા, હું કે તું આખી જિંદગી એમની સાથે રહેવાનાં નથી. નિશા અને નિશિથની જિંદગી છે… પછી આપણે ના હોઈએ ત્યારે કોઈ મનદુઃખ ના જોઈએ. નિશા અને નિશિથ આ તમારી જિંદગીનો નિર્ણય છે, અમે અમારું મંતવ્ય જણાવી દીધું. અમારી મરજી તમે જાણો છો. હવે નિર્ણય તમારે લેવાનો છે. તમે બંને જણા સમજી-વિચારીને નિર્ણય લેવા સ્વતંત્ર છો. મારે હવે આ બાબતે કોઈ ચર્ચા ના જોઈએ…’
*****

‘મમ્મી, એ એક દોઢ વર્ષની બાળકી છે…. એને શું ખબર પડે ? અને આવું તો કોઈ પણ બાળક કરી જ શકે ને પછી સાવ… આવું કેવી રીતે બોલી શકાય ? મમ્મી, તમે પણ કાંઈ ના બોલ્યા ?’ નિશા ઘરમાં પ્રવેશતાં જ બોલી પડી.
‘હું શું બોલું આમાં ? હવે આવી તૈયારી તો જો તારે રાખવી જ પડશે. અમે તો પહેલેથી જ કહ્યું હતું ને ? શું ખબર એમના બોલવામાં સત્ય પણ હોઈ શકેને !!’ આવાચક થઈ ગઈ નિશા…. આગળ કશું બોલવા માટે શબ્દ જ ના મળ્યા. આજે માલતીમાસીને મળવા એ અને મમ્મી એમના ઘરે ગયાં ત્યારે નિશાની નાનકડી દોઢ વર્ષની પરી રિયાએ ખુબજ ધમાચકડી મચાવી. એટલું જ નહીં, જાતે જઈને ફ્રિજમાંથી સ્ટ્રોબેરી કાઢીને પણ ખાઈ લીધી. સામાન્ય રીતે આવી બાબતોથી છોકરું ‘સ્માર્ટ’ માં ખપતું હોય છે પણ ત્યાં નિશાને જુદા જ અનુભવ થયા.
‘કોણ જાણે કેવી છોકરી છે. છોકરી થઈને કેટલી મસ્તી કરે છે… ખબર નહીં કેવા મા-બાપ હશે એના….’
‘અરે ! ફ્રિજમાંથી સ્ટ્રોબેરી કાઢી લીધી ! પૂછ્યું પણ નહિ ? લક્ષણ તો અત્યારથી જ સારા નથી દેખાતા !’ પરમ કે પૂર્વીએ આવું કર્યું હોત તો ? મમ્મી કેટલા પોરસાઈને વાતો કરતાં કે શું સમજણ છે એનામાં ! સ્ટ્રોબેરી ક્યાં રખાય છે એ પણ એને ખબર છે ! અને રિયાની વાત આવે એટલે જાણે બધું બદલાઈ જાય ! કેમ ? એનામાં મારું લોહી નથી એટલે ? ના ચાહવા છતાં નિશાથી વિચારાઈ ગયું. રિયાને પ્રેમથી ચૂમીને સુવાડતાં એ વિચારી રહી, ન જાણે ક્યારે આ વિચારોથી છુટકારો મળશે !!
‘એવું બધું બહુ નહીં વિચારવાનું ડાર્લિંગ…. જો લોકો છે વાતો તો કરશે જ. યુ હેવ ટુ બી સ્ટ્રોંગ. આપણે મળીને નિર્ણય લીધો છે અને વી આર હેપ્પી. રિયાના લાડ-પ્યાર અને કાલી-કાલી ભાષામાં બધું ભૂલી જવાનું. બાકી લોકોએ તો આપણે છોકરો નહીં, ‘છોકરી’ દત્તક લીધી ત્યારે પણ વાંધો ઉઠાવ્યો જ હતો ને ? મમ્મી-પપ્પા પણ એ વાત પર પણ નારાજ હતા ને ?’ નિશિથે રાત્રે નિશાના વાળમાં હાથ ફેરવતાં કહ્યું.
‘કદાચ હજી પણ છે. આજે પણ બહાર નીકળીએ ત્યારે એવી કાનાફૂસી થતી જ હોય છે… આ લોકો એ કંઈ નહી ને છોકરી કેમ દત્તક લીધી ?’
‘એ જ તો કહું છું, નિશા…. મન પર નહીં લેવાનું… ચાલ્યા કરે….’
‘પણ નિશિથ, રિયા મોટી થશે ત્યારે….?’
‘શી હેઝ ટુ બી સ્ટ્રોંગ ટુ…. આપણે એને બનાવીશું….. ઓ.કે…. ચાલ હવે લેટ’સ સ્લીપ….’
******

‘નસીબવાળી છોકરી છે રિયા, એ એના ‘રીયલ’ મા-બાપ નથી, ખબર છે ? તોય ગાડીમાં ફરે છે..’
‘આ પેલા લોકો….. નિશિથ-નિશા… છોકરીને ‘એડોપ્ટ’ કરી હતી ને એ…’
‘કાલે મારી છોકરીને લાફો માર્યો… કોણ જાણે કેવા સંસ્કાર છે…’
‘મમ્મી, ‘એડોપ્ટેડ’ એટલે શું ?’
આ સમાજ… આ લોકો… લાગણીઓ… પ્રેમ… રિલેશન્સ…. ઇમોશન્સ….
******

‘હેલ્લો….સ્વાતિ, તને ખબર પડી ? મેં ફાઈનલી US જવાની પ્રપોઝલ સ્વીકારી લીધી છે… યેસ, હું આવતાં મહિને જાઉં છું…. નિશિથ અને રિયા મને પછીથી જોઈન કરશે…..’
‘થેન્ક્યુ… થેન્ક્યુ વેરી મચ…..’
બહાર વરસતો વરસાદ બંધ થઇ ગયો હતો અને મનના વિચારો પણ…..

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

       

29 thoughts on “એક નિર્ણય – કિંજલ શાહ”

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.