થડકાર – રામ મોરી

(રીડગુજરાતીને આ વાર્તા મોકલવા બદલ શ્રી રામભાઈ મોરીનો ખૂબ ખૂબ આભાર. લેખનક્ષેત્રે તેઓ સતત પ્રગતિ કરતા રહે તેવી શુભકામનાઓ. આપ તેમનો rammori3@gmail.com અથવા 7600102952 પર સંપર્ક કરી શકો છો.)

સાવ સાંજ ઢળી ગઈ હતી એટલે હું ઘરે આવી. ઝડપથી દાદરા ચડવા લાગી. થયું કે ઝટ આવે પાંચમો માળ અને ઘરમાં ઘૂસી જવાતું હોત તો કેટલું સારું ! આજકાલ દાદરાની ઊંચાઈ ખૂબ વધી ગઈ હોય એવું લાગ્યા કરે છે. જેટલી ઝડપે હું દાદરા ચડું એ ઝડપ મને ઓછી જ પડે છે. પેલ્લી વખત થયું કે ઘર ભોંયતળિયે હોત તો કેવું સારું થાત, દોડતાં ઘરમાં ઘૂસી જવાય અને સીધી આવે મારી રૂમ. નીચેથી જ કાળા ગોગલ્સમાંની આંખો તો સજ્જડ બંધ રાખીને દાદરા ચડતી જતી હતી. બાજુવાળા માલતીમાસી જોઈ જાય અને કદાચ પૂછી બેસે, “કેમ છે, ગાર્ગી તને…? દવા લે છો? ડૉક્ટરે શું કીધું? કાંઈ ફેર પડશે?” મને હાંફ ચડવા લાગ્યો. પગ પર જોર કરી પગથિયાં ઠેકવા લાગી પણ પાછું એકાએક કશું યાદ આવતાં કાન પર હથેળીઓ દાબી દીધી. રખેને મને કદાચ કોઈ રૂમમાંથી ગીતોના અવાજ સંભળાય કે, “એક બિલાડી જાડી, એને પે’રી સાડી…” ને પછી સવાલો પૂછાય ચારેબાજુથી કે “બિલાડી કેવી દેખાય છે?” ને કોઈક ખૂણામાંથી કેટલા બધા એકસરખા જવાબો સંભળાય છે… “કાબરચીતરી” એકસાથે કંઈ કેટલીય આંગળીયો મારા તરફ ચીંધાય છે… હું માથું ખંખેરતી જીવ પર આવીને ભાગી છૂટી અને જાણે કે એક હડદોલો લાગ્યો કે સીધી પાંચમાં માળે ઘરે પહોંચી ગઈ. ત્યાં સુધીમાં તો આખી પરસેવાથી પલળી ગઈ હતી. મેં ડોરબેલની સ્વીચ પર આંગળી દબાવી અને મોઢે બાંધેલા દુપટ્ટાની અંદર પલળી ગયેલી ગરદન સાફ કરી. અચાનક મારું ધ્યાન બાજુવાળા રશ્મિ આન્ટીના ઘરના બંધ દરવાજાની બાજુમાં મૂકાયેલા કૂંડા તરફ ગયું. એ કૂંડામાં છોડ મોટો થયો હતો અને એના લીલા લાંબા પાન કૂંડામાંથી બહાર લળી ગયા હતા. એ બધા પાન પર પડેલાં સફેદ ડાઘાઓ જોયા અને મેં મોઢું ફેરવી લીધું. પછી બમણા ઝનૂનથી ડોરબેલની સ્વીચ દબાવી. કશુંક બબડતાં મમ્મીએ દરવાજો ખોલ્યો. રૂમમાં આવી કે તરત મારી પાછળ બારણું દેવાઈ ગયું.

મેં ગોગલ્સ, દુપટ્ટો ને હેન્ડગ્લવ્સ કાઢ્યા અને સોફા માથે ફેંક્યા. ગેલેરીમાં મગ અને અડદ સાફ કરી મમ્મી પાછી આવી. “થાકી ગઈ હોઈશ ને? ચા લાવું.” કહેતી મારા હેન્ડગ્લવ્સ અને દુપટ્ટો લઈને જતી રહી. મેં ત્રાંસી નજરે જોયું, મને ખાતરી હતી કે એ આ બધું બાથરૂમમાં ધોવા ફેંકશે અને એને ફેંક્યા. હું શો કેસના કાચમાંથી મારા ચહેરાને જોવા લાગી. આંખોની નીચેના ભાગેથી લઈને કાન પૂરો થાય ત્યાં સુધી ડાબા ગાલે લાંબા બે-ત્રણ અને જમણા ગાલે આછા પણ વધુ ડાઘાઓ પડ્યા હતા. નાકની નીચે એક ખીલ જેવો ડાઘો પડ્યો હતો. મેં આંખ બંધ કરી કાચમાં જોતાં એને જમણા હાથે દબાવી એ ડાઘા જેવો ભાગ ફોડી નાખ્યો. રૂમાલથી લૂછ્યો. પહેલા સફેદ પરું જેવું પાણી ને પાછળથી લોહીનો ટશિયો. મેં ફરી કાચમાં જોઈ લીધું.

“લ્યાં ભઈ રૂપાળી જ છે હવે તું… ઓમ તો જરા નવરી પડી નથી કે તરત અરીસામો ડાચું પરોયું… કરોળિયા જ નીકર્યા છે કાંઈ રક્તપિત્ત નથી થ્યો. સમજી? ખાલી ખોટી વહેમીલી થઈ ગઈ છ તું. કરોળિયા બી કાંઈ ચેપી નથી…” મેં એક નજર બ્લીચીંગ પાઉડરમાં બોળેલાં મારા દુપટ્ટા અને હેન્ડગ્લવ્સવાળી ડોલ તરફ કરી. સોફા પર બેસીને પંખો ચાલુ કર્યો. પંખો બહુ જ ધીમો ચાલતો હોય એવું લાગ્યું. બારી ખોલવાની ઈચ્છા થઈ પણ બેસી રહી.

“પપ્પા ક્યાં છે, મમ્મી?” મેં પેલા ડાઘાને ફરી રૂમાલથી સાફ કર્યો અને રૂમાલ ટેબલ પર મૂક્યો.

“સવારે તો તારા રિપોર્ટ લેવા ગયા જ્યા હતા. પેલો સ્કીન સ્પેશ્યાલિસ્ટ ખરોન… રે ભઈ જ્યાં તું જઈ હતી. બે દિવસ પહેલાં તું જે ટેસ્ટ દઈ આવેલી એ બધા આવી જ્યાસ… ને પછી છેક બપોરે આયા ને અત્યારે કશુંક કોમ સારું બહાર જ્યા છે…” એ રસોડામાંથી બોલતી હતી.

“રિપોર્ટ આવી ગયા? ક્યાં છે?” કાન પાસેથી લઈ ગરદન સુધી પરસેવાના ટીપાં બાઝી ગયા. કપાળે પણ થોડું પાણી બાઝી ગયું હોય એમ લાગ્યું. મેં લોહીથી બગડેલો રૂમાલ ઊલટાવીને પરસેવો લૂછ્યો. મમ્મી ચાનો કપ લઈને આવી અને ચા આપી પછી ટેબલ પર પડેલાં રૂમાલને હળવેકથી લઈ લીધો.

“મેં તો પહેલેથી જ કીધું હતું કે ડુંગળી ને દૂધની શોખીન છો એટલે જ આ કરોળિયા નીકર્યા છે, તે મુઆ ડૉક્ટરે બી એ જ કીધું કે એલર્જી છે…!” એણે રૂમાલ ડોલમાં નાખ્યો ને લિક્વિડથી હાથ ધોયા અને પાછી કોબીજના મોટા પાંદડાંમાં પૂરાઈ ગઈ. ચાના બે ઘૂંટડા તો માંડ પી શકી. રિપોર્ટ જોવાની ઈચ્છા તો જરાય ન થઈ. ક્યાં છે એ જાણવાની ઈચ્છાય ન થઈ. એવું લાગ્યું કે મોબાઈલમાં બીપ અવાજ થયો. તરત પર્સમાંથી મોબાઈલ કાઢી ચેક કર્યો. કોઈ રિપ્લાય ન હતો ! ફરી ટેક્સટ કરતી કરતી હું રૂમમાં આવી. મેં મેસેજ ટાઈપ કર્યો.

“હાઈ પૂનિત, મેસેજ પૂરા થયા છે? આઈ વોન્ટ ટુ મીટ યુ નાઉ, આઈમ ફિલીંગ ટોટલી અલોન.. ‘આલ્ફા વન’ મોલમાં મળીએ? તારી ફેવરિટ જગ્યા પર… કૉફી?” સેન્ડ કર્યો… સેન્ડીંગ ફેઈલ… રી સેન્ડ કર્યો પણ ફરી ફેઈલ. ગેલેરીમાંય ગઈ. છૂટાંછવાયા વાદળા આખા ભૂખરા આકાશને ગૂમડાં થયા હોય એમ ઢાંકી બેઠા હતા.

“બ્લડી નેટવર્ક…” બબડતી બબડતી મેં ફોન હવામાં ઊંચો કર્યો. બાજુવાળી માસી દોરી પરથી કપડાં લેવા આવી અને એનું ધ્યાન મારા પર ગયું.

“ગાર્ગી, ડાઘા મટ્યા કે નહીં? દવા લે છે તું?” હું કશું બોલવા ગઈ કે પાછળથી મમ્મી સૂકવેલા પાપડ લેવા આવી.

“હા રિપોર્ટ તો આઈ જ્યાંસ. એલર્જી જ મૂઈ… લ્યા મને તો પેલ્લેથી ખબર હતી. હું તો બોલી બી હતી… પણ આપણું થોડું કોઈ કસું માને. આ ભઈ રોજે પાઉડર ન ઓલી નયી નયી ટ્યુબો આઈસ… લગાયા કરે ને કોમ તો કઈ ના આવે સરીર…” હું ત્યાંથી ભાગીને રૂમમાં આવી. બેડ પર સૂઈ ગઈ. મને સતત એવું લાગ્યા કરતું હતું કે મમ્મી કશુંક ઢાંક્યા કરે છે. પડખું બદલી મેં ફરી મેસેજ ચેક કર્યો. પૂનિતનો કોઈ રિપ્લાય નહોતો. એનું વોટ્સઅપ પણ બંધ હતું. લાસ્ટસીન એણે હાઈડ કર્યું હતું એટલે ખબર ન પડી કે એણે છેલ્લે ક્યારે વોટ્સઅપ યુઝ કર્યું હશે. વોટ્સઅપ અને ફેસબુક બંને પર મેસેજ કરી દીધાં અને પછી મોબાઈલમાં મેં સેવ કરી રાખેલાં એનાં અને મારા ફોટોસ ઓપન કરી સ્ક્રીન પર આંગળી ફેરવતી રહી. આ પર્પલ ટીશર્ટ ને લૉ બ્લેક જીન્સવાળો એનો આ મારો ફેવરીટ ફોટો છે. ‘પીવીઆર’માં મેં ક્લિક કરેલો. હું એ ફોટાને જોતી રહી અને આંખ બંધ કરી…

અમે ‘વસ્ત્રાપુર લેક’માં બેઠા હતા. હું અને પૂનિત. હું થોડી લેઈટ હતી તો એ સ્માર્ટીનું મોં ચડેલું હતું. હું એને મનાવતી હતી. એ લોનમાં એક બાજુ નાના ટેકરા પર બેઠો. હું એને સાવ અડીને બેસી ગઈ, એના હાથને પસવારતી એની સાથે વાતો કરતી હતી. સાંજની ઠંડકમાં આ સ્થળ મને વધુ રોમેન્ટિક લાગતું. ચારેકોર આછું આછું અંધારું છવાયેલું હતું અને નાની ખજૂરી પાછળ બેસેલાં અમે બંને. એ પણ હવે મારી સામે સ્મિત કરે છે, હું એના તરફ ખેચાઉં છું. એ હળવેથી મારા ચહેરા પર બાંધેલા દુપટ્ટાને ખોલે છે. હું આંખો બંધ રાખું છું મને મારા અને એના ધબકારા સંભળાય છે. અધખુલ્લા હોઠે હું હસી પડું છું. હમણાં એના ગરમ શ્વાસ અથડાશે ને સિગારેટ પીતા કાળા હોઠ… ને ગાર્ડનમાં બધી લાઈટ્સ શરૂ થઈ એક પછી એક… “ઓહ શીટ… મેન, તને આ ડાઘા શેના પડ્યા છે?” કોઈ જોરજોરથી ડોરબેલ વગાડતું હતું. મેં આંખો ખોલી. ફોટોસ ક્લોસ કર્યા. મોબાઈલ સાઈડમાં મૂક્યો.

“મમ્મી……..” મેં બૂમ પાડી. કોઈ અવાજ ઘરમાંથી સંભળાયો નહીં. હું ઊભી થઈ. ડોરબેલ હજુ વાગતી જ હતી. હું દરવાજો ખોલવા ગઈ કે મમ્મી ગેલેરીમાંથી દોડી આવી.

“લ્યા બેન ઊભી રહે ગાર્ગી… ખોલ નહીં… હું ખોલું છું…!” મેં એની સામે જોયું. કશુંય પકડાતું નહોતું. એણે કી-હોલમાંથી જોયું.

“આપણી ધરા જ છે…!” દરવાજો ખૂલ્યો. ધરાએ કોલેજબૅગ એક બાજુ ફેંકી અને હાથમાં રહેલા એક્ઝામ પેપરને વાંચતી વાંચતી રૂમમાં આવી.

“કેવું ગયું પેપર?” એવું પૂછવાની ઈચ્છા થઈ પણ ન પૂછી શકી. હું પણ એની પાછળ પાછળ અમારા રૂમમાં આવી. સ્ટડી ટેબલ પરના ટેબલ લેમ્પના અજવાળે થોથાઓ ઊંચકી ઊંચકીને એ એમાંથી જોઈ કશુંક ટીક કરતી હતી. ધરા એમબીબીએસ કરે છે, ફર્સ્ટ યરમાં છે. હું થોડો સમય આમ એને રેફરન્સ બુક્સ ઉથલાવતી જોઈ રહી. પછી ડ્રેસિંગ ટેબલ પર બેઠી અને સાઈડ બૉકસ ખોલ્યું. અંદર જાતજાતની ટ્યુબ, મોશ્વરાઈઝેશન, પાઉડર ને બીજો મેકઅપનો સામાન હતો. મેં એના પર સહેજ હળવો સ્પર્શ કર્યો અને પ્છી અરીસામાં મારા ચહેરાને જોયો. અંધારામાં મને મારો ચહેરો જોવો ગમ્યો. રૂમની મેઈન લાઈટ અચાનક શરૂ થઈ, ધરાએ કરી હતી. અરીસો મને જોઈને ભડક્યો હોય એવું લાગ્યું. મેં ધરા તરફ જોયું.

“દી’ આજે પેપર મસ્ત ગયું ! એક પ્રશ્ન તો વાંચ્યો નહોતો તોય આવડી ગયો.”

“ક્યો પ્રશ્ન?” હું એની પાસે ગઈ ને એનો હાથ પકડીને પેપર જોતાં પૂછ્યું.

“રંગસૂત્રતાની સ્કીન પરની અસરો વિશેનો પ્રશ્ન હતો. સિમ્પલ હતો દી’. ટ્વેલ્થમાં અમે ભણ્યાં જ હતા.” મને એવું લાગ્યું કે એણે હાથ છોડાવી લીધો, સભાનપણે. ફેસવોશ લઈને એ બાથરૂમમાં ગઈ.

મેં મોબાઈલ લીધો અને ફરી પૂનિતને કોલ કર્યો. કોલ લાગતો જ નહોતો. હું ગેલેરીમાં ગઈ અને બેચેન બની આંટા મારતી હતી. મારું ધ્યાન સોસાયટીના બીજા મકાનો તરફ ગયું. જુદા જુદા કલરથી રંગાયેલી એ બિલ્ડીંગોમાં ભૂકંપના લીધે પડેલી તિરાડોને સફેદ સિમેન્ટથી પૂરવામાં આવી હતી. એક પળ માટે તો મને એવું લાગ્યું જાણે આખી સોસાયટીના ગાલે કરોળિયા નીકળ્યા છે. હું રૂમમાં આવી. ધરા ફ્રેશ થઈને બાથરૂમમાંથી બહાર આવી. અમારે બંનેને હંમેશા ટુવાલને લઈને બહુ જ ઝઘડા થાય. એ આળસુ મારો જ ટુવાલ યુઝ કરે. એનો ટુવાલ લેવા ક્યારેય બહાર ન નીકળે. હું હજુ એ વિશે કશું બોલવા જતી હતી કે મારું ધ્યાન ગયું કે એના હાથમાં એનો પોતાનો ટુવાલ હતો. ભીના વાળને ટુવાલથી એ ઘસવા લાગી. એણે મારો ટુવાલ કેમ ન વાપર્યો? એ ગણતરીમાં હું પડું એ પહેલાં એ બોલી.

“કોને કોલ કરે છે દી’?”

“પૂનિતને”

“નથી લાગતો?”

“ના, બટ ટ્રાય કરું છું, લાગી જશે !”

“આઉટ ઓફ કવરેજ જતો રહ્યો હશે !” મેં એની સામે જોયું. હું સમસમી ગઈ હતી એના આ જવાબથી. એને વાળ ઓળતી થોડીવાર જોઈ રહી. એણે મારો મેકઅપ બૉકસ ખોલ્યો અને પછી એ તરફ અછડતી નજર નાખી અને બંધ કરી દીધો. પછી પાછી એ પોતાના અસ્થિકંકાલ, રંગસૂત્રતા, શિરા અને ધમનીના થોથામાં ખોવાઈ ગઈ.

પલંગના એક છેડે બેસીને હું મોબાઈલની સ્ક્રીનને, બારીને અને વાદળોને જોતી હતી. ત્યાં ફરી ડોરબેલ સંભળાઈ પણ આ વખતે ઊભી ન થઈ. દરવાજો ખૂલવાનો અવાજ સંભળાયો, પપ્પા જ આવ્યા હતા. કોઈ જોડે મોટેથી ફોનમાં વાતો કરતા હતા.

“હા જી, જરૂર… હા, તો તમો કાલે આવો છો ને?” પપ્પા બહુ મોટેથી બોલતા હતા એટલે ધરા દરવાજો બંધ કરવા ઊભી થઈ.

“જી… હા… તમે છોકરાને બી સાથે લેતા આવજો.” ધરા દરવાજો બંધ કરતાં અટકી ગઈ, પાછળ ફરી મારી તરફ એક આંખ મારી સ્મિત કરવા લાગી.

“દી, તમને જોવા આવવાનો છે છોકરો? વાઉ !”

“તમે જમવાનું બી અહીં રાખજો… ના.. ના ભઈ એમાં તકલીફ શાની… હા અમારી દીકરી બી ઘેર જ છે કાલે, બહાર નહીં જવાની.”

મેં બૅગમાંથી ઑફિસ ફાઈલ કાઢી અને પ્રેઝન્ટેશનનાં કાગળિયાં કાઢ્યા. કાલે તો મારે બેંગ્લોર જવાનું છે પ્રેઝન્ટેશન માટે અને પપ્પાએ મને પૂછ્યા વિના આ બધું કેમ ગોઠવી આપ્યું. મને થોડો અણગમો થઈ આવ્યો પણ તરત યાદ આવ્યું કે બે મહિના પહેલાં ફિક્સ થયેલાં આ પ્રેઝન્ટેશનમાં હવે બોસ પણ રાજી નહોતા કદાચ. એના વર્તન પરથી દેખાતું હતું… જાણે કહેતાં હોય, “મિસ ગાર્ગી, તમારે બેંગ્લોર પ્રેઝન્ટેશન આપવા જવાની જરૂર નથી…” એ પછી ’કેમ?’ એ પૂછવાનું પણ ખબર નહીં કેમ પણ મને મન જ નહીં થવાનું. “હા, અમારી દીકરી એમબીબીએસના ફર્સ્ટ યરમો છે. હા, ગવર્મેન્ટ કૉલેજમો જ તો !” પપ્પાનો અવાજ સંભળાયો અને ધરા તો જાણે છળી મરી.

“વોટ ધ હેલ વીથ…” કરતી એ રૂમની બહાર નીકળી સીધી પાપાનો ઊધડો લેવા. મેં ફાઈલ બંધ કરી. સામેની દીવાલે મારો અને ધરાનો મોટો ફોટો હતો. ધરા મારા ગાલે કીસ કરતી હતી, પપ્પાની ક્લિક હતી. મારો હાથ અનાયાસે અત્યારે એ ગાલ પર પડ્યો, અરીસામાં જોયું, ને મોઢું ફેરવી લીધું. ધરા બહાર ડ્રોઈંગરૂમમાં રાતીપીળી થતી ગઈ, ત્યાં મમ્મી પણ ઊભી હતી. હવે પછી બહાર જે અવાજો આવવાના હતા એનો મને ખ્યાલ હતો જ…

“પપ્પા, મારા માટે છોકરો? તમે શું માંડ્યું છે આ બધું? મારી ઉંમર છે આ બધા માટે? મારે લગ્ન ન જ જોઈએ… ના પાડી દો એ જે હોય એને.”

“ગાર્ગીના પપ્પા, તમે કંઈક તો વિચાર કરો. આપણી મોટી બાકી છે ને નાનીનું સગપણ કરીસું તો લોકો સુ કેસે. ના ભઈ, મારી મોટી છોડી ન હું નાનીનું સગપણ નહીં કરાવવાની.” ને પછી પપ્પા એ લોકોને કહેશે, “સાંભળો, મારી વાત. ગાર્ગીના તો એલરેડી બે ત્રણ માગા તો મારી પાસે આયેલા છે જ, તો આ ધરાનું બી જરા…”

…પણ કશુંય સંભળાયું નહીં. પપ્પાનો ધીરો અવાજ સંભળાતો હતો ને રસોડામાં કૂકરની તીણી સીટી સિસકારા કરતી હતી…

“જો ધરા, છોકરો ડૉક્ટર છે, અમેરિકા ભણ્યો છે. મારો પેલો મિત્ર ખરોને કાનજી નાકરાણી? ઈનો ભત્રીજો. પસંદ પડે તો હા… ક્યાં દબાણ છે તારી પર.” મને હતું જ કે ધરા તો બોલશે જ કે, “દી’ તો કાલે ઑફિસના કામે બેંગ્લોર જવાની છે, એના વિના હું…” કૂકરની સીટી બંધ થઈ ગઈ.

મને એવું કેમ લાગે છે કે કાલે હું અહીં નથી જ એવી એ લોકોને ખબર હતી એટલે જ ગોઠવાયું છે આ બધું? કદાચ મારા આ ડાઘા… મેં આંખ મીંચીને કપાળ પરથી ખીલ કાઢી નાખ્યો. પીળાશ પડતું સફેદ પાણી નીકળ્યું અને પછી લોહીનો આછો લાલ ટશિયો. મેં કાચમાં જોયું, પછી મોબાઈલ ચેક કર્યો ને ઝનૂનથી કપાળ લૂછી નાખ્યું. મારી અંદરથી બહાર આવવા જાણે કે બધું ધક્કે ચડ્યું. એવું લાગ્યું કે સામે કાચમાં, બિલ્ડીંગની દીવાલોમાં, ખુરશી પર સૂકાતા મારા ટુવાલમાં, મેકઅપ બૉકસમાં અને કપડાં બોળેલી ડોલમાં ડાઘા પડે છે, પોપડીઓ બને છે, ખરે છે, પીળાશ પડતું સફેદ પાણી ઊભરાવવા લાગ્યું અને લોહીના ટશિયા ફૂટવા માંડ્યા. મેં બે પગ વચ્ચે બંને હાથે મોં ઢાંકી દીધું અને લાઈટ બંધ થઈ ગઈ !


Email This Article Email This Article · Print This Article Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati

  « Previous ભ્રષ્ટાચારમાં પીંખાઈ જતી પ્રામાણિકતા – ભગીરથ બ્રહ્મભટ્ટ
પ્રસન્નતાનાં પુષ્પો – કુમારપાળ દેસાઈ Next »   

5 પ્રતિભાવો : થડકાર – રામ મોરી

  1. તમે પાત્રની મનોવેદનાને બખૂબી વર્ણવી છે. અભિનંદન.

  2. વાહ રામભાઈ, લાગે છે કે આ વાર્તાનો બીજો ભાગ પણ બનશે. મન સાથે કનેન્ક્ટ થતી વાર્તા!

  3. Vijay Panchal says:

    ૂદ્ો

  4. manish says:

    ખુબ સરસ
    કોઇ પણ ખલનાયક વગર, માત્ર પરિસ્થિતિ પ્રેરિત વેદના નુ આબાદ વર્ણન

  5. Sheela Patel says:

    Good story

આપનો પ્રતિભાવ :

Name : (required)
Email : (required)
Website : (optional)
Comment :