Archive for 2019

દર્દપુર (કથા કાશ્મીરની) – ક્ષમા કૌલ, અનુ. વંદના શાંંતુઈન્દુ

કાશ્મીરી પંડિતોને તગેડી મૂકાયા પછીના વાતાવરણની, પરિસ્થિતિની વાત દર્દપુરમાં આલેખાઈ છે, નવલકથામાંથી તારસ્વરે એવો ભાવ ઉપસે છે કે આખરે સહન કરવાનું આવે છે સ્ત્રીઓના ભાગે, કાશ્મીરને પંડિત સમાજ વિહીન કરી દેવાયું, અનેક ગામડાઓ પુરુષવિહીન થયા, કેટલાયનું ધર્માંતર કરાયું, કેટલાયને ગોળીએ દીધા, કેટલાયને તગેડી મૂકાયા, અને એવા પુરુષવિહીન ગામડાની સ્ત્રીઓની દુર્દશાનું – પીડાનું દારૂણ અને કરુણ ચિત્ર અહીંથી ઉપસે છે. કાશ્મીરમાં કેવી ધર્માંધતા અને અમાનવીયતા પ્રસરી, પોતાના ધર્મની સ્ત્રીઓને – દીકરીઓને પડદામાં રાખી, અન્ય ધર્મની સ્ત્રીઓને લાચાર બનાવીને શિયળભંગ કરાયો, કોઈ જ ધર્મપુરુષો, રાજપુરુષો કે કર્મશીલોનું કંઈજ પ્રતિવેદન પ્રગટ ન થયું. દર્દપુર આ દર્દને પ્રગટ કરતી નવલકથા છે. પરિસ્થિતિ પ્રત્યેની ઘૃણા આ નિમિત્તે પ્રગટ થઈ છે અને એ નવલકથાનો ખૂબ સુંદર અનુવાદ વડોદરાના વંદનાબેન ભટ્ટ પાસેથી આપણને મળ્યો છે. રીડગુજરાતીને આ પુસ્તક પાઠવવા બદલ વંદનાબેનનો ખૂબ આભાર અને અનેક શુભકામનાઓ. એ પુસ્તકના શરૂઆતના ભાગના અમુક અંશ અહીં પ્રસ્તુત કર્યા છે. પુસ્તકપ્રાપ્તિની વિગતો લેખને અંતે આપી છે.)

અદ્રશ્ય અને બળુકુ શસ્ત્ર એટલે પ્રાર્થના – ‌હિતેશ રાઠોડ

આપણા જીવનમાં ઘણીવાર એવો સમય આવતો હોય છે જ્યારે આપણને લાગે છે કે બસ હવે થોડી જ ક્ષણોમાં કોઈ મોટી અમંગળ દુર્ઘટના ઘટવાની છે અને તેનાથી આપણી નિજી દુનિયા સાવ ખતમ થઈ જશે અથવા તો આપણને એમ લાગે છે કે આ દુનિયામાંથી આપણું અસ્તિત્વ જ નેસ્તનાબૂદ થઈ જશે અને એમ નહિ થાય અને આપણું અસ્તિત્વ રહેશે તો પણ આપણા માટે જીવન હવે જીવવા જેવું તો નહિ જ રહે.

આદ્યાક્ષરી સંક્ષેપો વિશે – સુમન શાહ

તા.૦૧/૧૨/૨૦૧૮ના ‘નવગુજરાતસમય’ દૈનિકમાં પ્રકાશિત લેખ રીડ ગુજરાતીના વાચકો માટે પ્રકાશિત કરવાની પરવાનગી આપવા બદલ શ્રી સુમનભાઈ શાહનો ખૂબ ખૂબ આભાર. રોજબરોજના જીવન અને સોશ્યલ મીડિયા સાથે વણાઈ ગયેલા વિવિધ આદ્યાક્ષરી વિશે ખૂબ જ સચોટ વાત અહીં કરવામાં આવી છે.

તને દુશ્મનને ગોળી મારવા મોકલ્યો છે…! – એષા દાદાવાળા

પ્રિય દીકરા,

એ દિવસે પહેલીવાર મને એવું થતું હતું કે તારા વિશે કોઇ ખબર જ ન આવે. મોબાઇલની રીંગ વાગે તો મનમાં ધ્રાસ્કો પડતો. અત્યાર સુધી ડર અનુભવાતો હતો પણ એ દિવસે પહેલીવાર ડરને અમે નરી આંખે જોયો. તારી વહુ-જે આખો દિવસ તારા ફોનની રાહ જોઇને મોબાઇલ સામે જોયા કરતી-એ પણ ભીની આંખે ભગવાનને કહી રહી હતી-આજે રીંગ નહીં વાગવી જોઇએ… દીકરા, પહેલીવાર છાતી ભીંસાઇ રહી હતી અને અમે ફાટી આંખે ટીવી સામે બેઠાં રહ્યાં હતા. તારા પપ્પા તો ઘરની બહાર જ નીકળી ગયા હતા.

મમ્મીની નોકરી – ડૉ. નિમિત્ત ઓઝા

મેટરનિટી લીવ દરમિયાન મમ્મીની સતત સાથે રહેલું બાળક જેમ જેમ સમજણું થતું જાય છે, તેમ તેમ તેને સમજાય છે કે મારી જિંદગીની સૌથી મહત્વની વ્યક્તિ દિવસના અમૂક કલાકો ક્યાંક ગાયબ થઈ જાય છે. મમ્મી માટે મારાથી વધારે અગત્યનું બીજું શું હોય શકે ? એવો પ્રશ્ન દરેક બાળકને થતો હોય છે. હું નાનો હતો ત્યારે મને પણ થતો. મારી જેમ કેટલાય બાળકોએ બે હાથ જોડી આંખોમાં પાણી સાથે મમ્મીને વિનંતી કરી હશે કે ‘આજે રજા લઈ લે ને !’

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.