આધેડ – ઉજાસ વસાવડા

“કાં! ચંપકલાલ કેમ આજે મોં પડી ગયેલું છે? સવારમાં ચહેરો હસતો રાખવો જોઇએ.”

“રતિલાલ તમારે ખીચડીમાં ઘી છે, તમારે બધું બોલવું છે. વ્યવહારમાં કેટકેટલાંં પ્રશ્નો હોય… જવા દો, તમને નહીં સમજાય.”

“એમ! મને પણ સમજાવો કે એવા તે કેવા પ્રશ્નો હોય કે જેથી કાયમ મોં દિવેલ પીધેલું જ જોવા મળે!”

રતિલાલ અને ચંપકલાલ બંનેનું આ રોજનું હતું. રોજ સવારે બગીચામાં સિનિયર સીટીઝન ગ્રુપ એકઠું થાય તેમાં ચંપકલાલ કાયમને માટે રોદણાં રોતાં હોય અને રતિલાલ હમેશાં મોજમાં હોય. રતિલાલ રોજ ચંપકલાલને ચીડવે અને ગ્રુપના અન્ય સભ્યો તેને મનાવે અને પછી ચાની ઉજાણી કરી સૌ છુટા પડે. આજે કોઈ કારણોસર ગ્રુપમાં સભ્ય સંખ્યા ઓછી હતી. રતિલાલ, ચંપકલાલ અને શાંતિભાઈ એમ ત્રણ જણા જ એકઠાં થયા હતાં. સવારમાં ત્રણેય લોકોએ લાફિંગ કલબમાં ભાગ લીધો, થોડી ક્ષણો યોગાભ્યાસમાં વિતાવ્યો અને અંતે રોજની જગ્યાએ એકઠાં થયાં અને રતિલાલે રોજની આદત મુજબ ચંપકલાલને છંછેડ્યા, આજે ચંપકલાલ પણ રોજ કરતાં વધુ હતાશ હતા. શાંતિભાઈ વચ્ચે પડી ચંપકલાલને શાંત પાડે છે, “અરે! ચંપકલાલ તમે આમ ન અકળાવો તમને ખબર તો છે કે રતિલાલ મોજીલો માણસ છે એ સવારનું વાતાવરણ હળવું રાખવા પ્રયાસ કરતા હોય છે. તમને સવારમાં મૂડલેસ જોઈ થોડી ગમ્મત કરી રહ્યાં છે.”

“ચંપકલાલ! રોજ તો હું મસ્તી કરતો હોઉં છું પણ આજે તમે તમારી અંગત વેદના અમને કહો, અમને પણ ખબર પડે કે તમારા જીવનમાં એવી તે કેવી આફતો છે કે સવારમાં હસી પણ નથી શકતા!!”

રતિલાલે પહેલીવાર આક્રમક ભાવથી પ્રશ્ન પૂછ્યો. ચંપકલાલ થોડા ઢીલા પડી ગયાં, તેમની આંખોમાં ઝળઝળિયાં આવી ગયા. રતિલાલ ચંપકલાલના ખભે હાથ રાખી, “અરે.. તમે મુંઝાયા વગર વાત કરો, અમે તમારી મુશ્કેલીઓ થોડી ઓછી કરી શકીએ!! અથવા આશ્વાસન આપી તમારું દુઃખ હળવું કરી શકીએ.” ચંપકલાલને રતિલાલની વાતમાં પ્રથમવાર આત્મીયભાવ વર્તાયો.

“રતિલાલ શું કહું તમને! રોજ નવી ઉપાધિ આવે છે. મારુ રિટાયરમેન્ટ નજીક છે અને મારા દીકરાની નોકરી છૂટી ગઈ છે, ત્રણ મહિનાથી ઘરમાં બેઠો છે. ઘર બનાવવા, છોકરાંના લગ્ન કરાવવા, તમારા ભાભીની બિમારીમાં પહેલેથી જ પ્રોવિડંડ ફંડ ઉપાડી લીધું હતું અને હવે દીકરા અને એના પરિવારને પાળવાની જવાબદારી!”

રતિલાલ આશ્વાસન આપતા કહે, “અરે, પણ તમારો છોકરો બીજે નોકરી શોધશે જ ને! એ થોડો ઘરે બેસી રહશે?” ચંપકલાલ નિસાસો નાખી કહે, “અરે એને નોકરીમાં રાખવા કોઈ તૈયાર નથી, ભણતર ઓછું છે, ગ્રેજ્યુએટ નથી થયો. મેં એક-બે જગ્યાએ વાત પણ ચલાવી હતી પણ ગ્રેજ્યુએટ ન હોઈ નોકરી ન મળી.”

રતિલાલ આગળ સાંત્વના આપતા કહે, “અરે આ બાબતમાં વધુ ચિંતા ન કરવાની હોય, સતત પ્રયત્ન કરતાં રહો મળી જશે અથવા નાનકડો કોઈ વેપાર શરૂ કરાવી દો.”

“ભાઈ, ચિંતા એટલે જ થાય છે કે છોકરો નોકરી વગરનો હોય, રોજ વહુ સાથે ઝગડે છે અને હવે છુટાછેડા સુધી વાત પહોચી છે. તારા ભાભીને ફ્રેક્ચર થયું છે જેમાંથી સાજા થતા હજુ બે મહિના નીકળી જશે અને વહુ રિસામણે જાશે તો તેની સેવા કોણ કરશે!”

શાંતિભાઈ વચ્ચે કહે, “ચંપકલાલ એક કામ કરો, તમે તમારા દીકરાને મારી ઓફિસે મોકલજો. હું તેને મારી કંપનીમાં ગોઠવી આપીશ. તમારી મૂળ સમસ્યા છોકરાની નોકરીનું નિરાકરણ લાવી આપીશ. પણ સવારે હસતાં ચહેરે આવજો.”

રતિલાલ કહે, “ચંપકલાલ આ આધેડ ઉંમરનો એક ચાર્મ છે. તેને માણો અને મજા કરો.”

ત્રણેય હસતાં ચહેરે છુટા પડે છે. ચંપકલાલની આજની સમસ્યાનું તો સમાધાન થઈ ગયું હતું. શાંતિભાઈ કહ્યા મુજબ ચંપકલાલના છોકરાને લાયકાત મુજબની નોકરી અને સારા પગારથી કંપનીમાં ગોઠવી દે છે. બીજા દિવસે ફરી ચંપકલાલનો ચહેરો નિરાશ હતો.

રતિલાલ ફરી તેમની આદત મુજબ કહે, “ચંપકલાલ આજે પાછી કંઈ સમસ્યાએ તમને ઘેરી લીધા છે?” ચંપકલાલ ફરી રોદણાં રોતાં કહે, “અરે ભાઈ શું કહું? વહુએ નોકરી કરવાની જીદ પકડી છે. બહુ સમજાવી પણ માનતી જ નથી.”

રતિલાલ હસતાં હસતાં કહે, “આ તો ખુશીની વાત કહેવાય, છોકરો સરખું કમાઈ ન શકે તો વહુ જવાબદારી સમજી કમાય તો એમાં ખોટું શું? આજના જમાનામાં આ મોંઘવારીમાં બે જણા કમાય તો જ છેડા ભેગા થાય.”

“ના ભાઈ, અમારા સમાજમાં નાક કપાઈ જાય, સમાજમાં બધા વાતો ફેલાવે કે ઘરના પુરુષમાં વેતો નથી એટલે બૈરું કમાવા જાય છે.”

“ચંપકલાલ તમારા વિચારો જ તમારાં દુઃખ, નિરાશાનું કારણ છે. નાની નાની વાતોમાં તમે વધુ તર્ક કરી દુઃખી થયા કરો છો. તમારે આર્ટ ઓફ લિવિંગના કલાસની જરૂર છે.” ચંપકલાલ પર બધા એકસામટા તૂટી પડ્યા. ચંપકલાલનો સ્વભાવ જ દુઃખી રહેવાનો બની ગયો હતો. તમે તેનું સમાધાન કરો તોયે બીજા દિવસે નવી સમસ્યા સાથે દિવસ શરૂ કરે. રતિલાલ બધાને શાંત પાડી કહે, “સાંભળો બધા… આ ચંપકલાલનું તો રોજનું છે એ ચાલ્યા જ કરશે! આજે મારી ૨૫મી એનિવર્સરી છે એટલે અત્યારની ચા અને નાસ્તો મારા તરફથી છે.” સૌ ચંપકલાલની સમસ્યાઓને બાજુએ મૂકી મસ્ત ઉજાણીમાં વ્યસ્ત થઈ જાય છે અને પછી છુટા પડે છે.

રતિલાલના ગયા બાદ હજુ શાંતિભાઈ, ચંપકલાલ, સુખાનંદી ભાઈ ઉભા રહી વાતો કરતાં હોય છે. તેઓની વચ્ચે શાંતિભાઈ પ્રસ્તાવ મૂકે છે, “આપણે સૌ આજે સાંજે કેક અને ગિફ્ટ લઈ રતિલાલને સરપ્રાઈઝ આપીએ, એ હમેશાં કંઈકને કંઈક વાતે આપણને સૌને ઉજાણી કરાવ્યા કરે છે તો આજે તેનો દિવસ આપણે સૌ સાથે મળીને સ્પેશિયલ બનાવીએ!”

બધા મિત્રો સહમત થાય છે અને સાંજે બધા સજોડે રતિલાલના ઘર પાસે એકઠાં થાય છે. ચંપકલાલ એકલા જ આવ્યા હોય છે તેમના ધર્મપત્નીને પગે ફ્રેક્ચર આવ્યું હોય. રતિલાલના ઘરમાંથી એક નર્સ બહાર નીકળે છે અને રતિલાલ દરવાજો બંધ કરે છે. દૂરથી એકઠાં થયેલા બધા જુએ છે પણ કંઈ સમજતાં નથી. થોડી ક્ષણો બાદ બધા એકઠાં થઇ જતા સૌ સાથે રતિલાલના ઘરે પહોંચી દરવાજો ખખડાવે છે. રતિલાલ દરવાજો ખોલતાં જ સૌ સાથે મળી “સરપ્રાઈઝ… હેપી મેરેજ એનિવર્સરી..” ઘરના ઝભ્ભા-લેંઘામાં રતિલાલ ડઘાઈ જાય છે. રતિલાલ સૌને આવકરે છે અને પ્રથમ રૂમમાં તેમના કપડાં બદલવા દોડે છે. રતિલાલ તૈયાર થઈ પોતાના રૂમ બહાર આવે છે શાંતિભાઈ અને ચંપકલાલ સાથે મળી ગુલદસ્તો આપે છે અને ભાભીને બોલાવવાનું કહે છે. રતિલાલ થોડો ખચકાટ અનુભવે છે પણ પછી રૂમમાં જઈ તેની પત્ની વસુંધરાને બહાર લાવે છે. વસુંધરા દેખાવમાં સુંદર, ઉંમર ખાઈ ગઈ હોય એમ નાનકડી લાગતી રતિલાલની ધર્મપત્ની સાથે સૌની ઓળખાણ કરાવે છે. બંને સાથે કેક કાપી એનિવર્સરીની ઉજાણી કરે છે.

વસુંધરા સૌ માટે રસોડામાં કોલ્ડડ્રિંક્સ બનાવવા જાય છે. થોડોક સમય વીતી જવા છતાં વસુંધરા બહાર ન આવતાં રતિલાલ રસોડામાં જાય છે. તે વસુંધરાને ખભે હાથ મૂકી બહાર લઈ આવે છે. વસુંધરા આવેલ બધા મહેમાન સામે જોઈ રતિલાલને પૂછે છે, “આ બધાં કોણ છે? અને આપણે ઘરે શા માટે આવ્યા છે?” દીવાનખંડમાં હાજર રતિલાલના બધાજ મિત્રો રતિલાલ સામું એકીટશે આશ્ચર્ય પામી જોયા કરે છે. રતિલાલ વસુંધરાને સમજાવતાં, “કંઈ નહીં એ બધાં મને મળવા આવ્યા છે. તું રૂમમાં આરામ કર, જમવાનું તૈયાર થતાં તને બોલાવીશ.” આટલું કહી રતિલાલ વસુંધરાને રૂમમાં સુવડાવી આવે છે.

રૂમની બહાર આવતાં સૌ રતિલાલ સામે કંઈક જાણવાની ઉત્તેજના સાથે જોતાં હોય છે. રતિલાલ બધાની વચ્ચે આવી થોડાં ગંભીર થઈ, “અલ્ઝાઇમર…. તેને અલ્ઝાઇમર નામની ભૂલી જવાની બીમારી છે. છેલ્લાં પાંચ વર્ષથી આ રોગ છે સમયના પ્રવાહ સાથે ભૂલવાનો સમય ઘટતો જશે અને એક સમયે સમગ્ર દુનિયા તેના માટે અજાણી થઈ જશે, મને પણ ભૂલી જશે. અમારો એકનો એક દીકરો કલ્પ કે જે અમેરિકાનો નામાંકિત ન્યુરોસર્જન છે તેણે પણ કહી દીધું હવે આ રોગની કોઈ દવા જ નથી. કલ્પ અમને તેની પાસે બોલાવે છે પણ મારી ઈચ્છા છે કે હું વસુંધરા સાથે મારી બધી પળો મારા આ બનાવેલા સપનાના ઘરમાં જ વીતાવું. હાલ એક નર્સ રાખી છે જે આખો દિવસ વસુંધરાનું ધ્યાન રાખે છે અને સાંજે ઓફિસથી આવી મારી બધી જ ક્ષણો વસુંધરાને સમર્પિત કરું છું.”

શાંતિભાઈ રતિલાલને, “આટલી મોટી ઉપાધિથી ઘેરાયેલા છો તો પણ રોજ તમે આટલા ખુશ કેમ રહી શકો છો?”

રતિલાલ અટ્ટહાસ્ય કરે છે અને કહે છે, “શાંતિભાઈ… સમય તેનું કામ કરે છે. આપણે આપણું કામ કરવાનું. દરેક ઉંમરની એક મજા છે. બાળપણમાં આપણી પાસે શક્તિ અને સમય હોય છે પણ નાણાં નથી હોતા, યુવાવસ્થામાં શક્તિ અને નાણાં હોય છે પણ સમય નથી હોતો, અને વૃદ્ધાવસ્થામાં નાણાં અને સમય હોય છે પણ શક્તિ નથી હોતી. પણ મારા મતે જો ધારીએ તો આ આધેડ વયે ત્રણેય વસ્તુનો સમન્વય સાધી શકીએ. આધેડ વયે અડધી ઉંમર વિતાવી હોય એટલે અનુભવ પણ હોય છે, વાળ જતાં રહ્યાં હોય અથવા વાળમાં સફેદી આવી ગઈ હોય છે. છોકરાઓ તેના પગભર થવા લાગ્યાં હોય છે. વડીલોએ વિદાય લઈ લીધી હોય છે. કોઈક પોતાના જીવનભરના નાણાંઓની યોગ્ય ગોઠવણમાં પડ્યા હોય તો કોઈ છોકરા-છોકરીઓને ગોઠવવામાં લાગ્યાં હોય છે. કોઈક એલટીસીના છેલ્લા બ્લોકમાં વિદેશ ટુર પર જવા નીકળ્યા હોય છે. કોઈ તેની વૃદ્ધાવસ્થામાં પોતાના હાથપગ ચાલી શકે એટલે પોતાની ફિટનેસ માટે યોગા કરતાં હોય છે અથવા સવારે બગીચામાં ચાલવા જતાં હોય છે. પણ આ આધેડ વયે મોટાભાગના લોકો પાસે શક્તિ, નાણાં અને કાઢી શકે તો સમય પણ હોય જ છે.”

ચંપકલાલ રતિલાલને, “રતિલાલ, હું તો રોજ મારી મુશ્કેલીઓના રોદણાં રોતો રહ્યો અને તમે આવડી મોટી ઉપાધિનો કડવો ઘૂંટ પીને પણ હસતાં અને હસાવતા રહ્યા તમેં એક જીંદાદિલ વ્યક્તિ છો તમને મારી સલામ છે.” ચંપકલાલની વાત સાંભળી અન્ય સૌ પણ તાળીઓથી રતિલાલની જીંદાદીલીને વધાવે છે. રતિલાલ ફરી તેનું આગવું અટ્ટહાસ્ય કરીને કહે છે, “એટલે જ તો ચંપકલાલ મારી વાત માનો આ આધેડ ઉંમરનો પણ એક ચાર્મ છે.”


માનો કે ના માનો, આધેડ ઉમરનો પણ એક ચાર્મ છે
થોડું પેટ મોટું વાળ ઓછા, બકવાસ આવી વાતો તમામ છે.
જો હોય તબિયત કાબુમાં, તો જિંદગી બેફામ છે
કોઈ ના માટે ઉજવણી, તો કોઈના માટે એલાર્મ છે.
અનુભવો નો હોય છાંયડો, તો રસ્તો સરે આમ છે
હદ કદી પાર ના કરશો, રાખવી એક લગામ છે.
હોય જો મિત્રો સરખે સરખા, તો જિંદગી પણ જામ છે
કોઈ સાંભળે ગીતો મજાના, માથે ઘસે કોઈ બામ છે.
જીવી લો મોજ મારીને, ખુશીયોના એ જ દામ છે
સમય કાઢો પોતાના માટે, આખી જિંદગી કામ છે.
માનો કે ના માનો, આધેડ ઉમરનો પણ એક ચાર્મ છે !!!! – આસીમ

(રીડ ગુજરાતીને આ વાર્તા મોકલવા બદલ શ્રી ઉજાસભાઈ વસાવડાનો ખૂબ ખૂબ આભાર. તેઓની કલમ ઉત્તરોત્તર પ્રગતિ કરે તેવી શુભેચ્છા. આપ તેમનો ujasvasavada@gmail.com પર સંપર્ક કરી શકો છો.)

– ઉજાસ વસાવડા


· Print This Article Print This Article ·  Save article As PDF ·   Subscribe ReadGujarati

  « Previous વાચકોની પદ્યરચનાઓ – વાસુદેવ બારોટ, અંકુર ગામિત, બિપિન મેવાડા
શુભેચ્છા – ચિરાગ કે. બક્ષી Next »   

1 પ્રતિભાવ : આધેડ – ઉજાસ વસાવડા

  1. k says:

    આજ ના વડિલો માટે પ્રેરણાદાયક મજા નેી વાર્તા!

આપનો પ્રતિભાવ :

Name : (required)
Email : (required)
Website : (optional)
Comment :

       

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.