બાલને કરીએ વહાલ – રતિલાલ બોરીસાગર
[ ‘ગુજરાત’ સામાયિકમાંથી સાભાર. આપ તેમનો આ નંબર પર +91 9925111301 સંપર્ક કરી શકો છો.]
‘તમે ઈશ્વર પરમારનું નવું પુસ્તક “બાલને કરીએ વહાલ” જોયું ?’ એક મિત્રે ફોન પર કહ્યું.
‘પુસ્તક મેં જોયુ નથી, પણ બાલને તો હું બહુ નાની ઉંમરથી વહાલ કરતો આવ્યો છું પણ ઈશ્વર પરમાર તો બાળકો માટે લખે છે, એમને વાળ વિશે કેમ ચોપડી લખવી પડી ?’ સામો પ્રશ્ન કર્યો.
‘તમેય તે યાર વાતને ક્યાંથી ક્યાં લઈ ગયા ? ચોપડી બાળકોને લગતી જ છે, આ તો તમે બાળકો વિશે એક પુસ્તક લખ્યું છે એટલે મને એમ કે તમને રસ પડશે.’ મિત્રે સહેજ નારાજ થઈને કહ્યું આ પછી અમારી વાત થોડી આગળ પણ ચાલી મિત્રને પ્રસન્ન કરવા કહ્યું, ‘કહ્યું કશું ને સાંભળ્યું કશું’ ને લગતા બે-ત્રણ ટુચકા પણ કહી સંભળાવ્યા પરંતુ મિત્રની નારાજગી ખાસ ઓછી ન થઈ.
મિત્રનો ફોન આવ્યો ત્યારે હું વાળ ઓળતો હતો. મારા માથા પર ઓછા અને આછા થતા જતા વાળની ચિંતા કરતો હતો. મારા વાળના ભવ્ય ભૂતકાળને સંભારીને 7.5 રિચર્સ સ્કેલના નિસાસા નાખતો હતો. એટલે મારાથી સાંભળવામાં ગરબડ થઈ ગઈ. મિત્રને ફરી ફોન કરી આ સ્પષ્ટતા કરવાનો વિચાર આવ્યો પણ આ સ્પષ્ટતાથી મિત્ર વધુ નારાજ થઈ જશે એ બીકે એ વિચાર માંડી વાળ્યો. જો કે મિત્રને મેં જે કહ્યું તે બિલકુલ સાચું છે. હું બહુ નાની ઉંમરથી મારા બાલને વહાલ કરતો આવ્યો છું એ હકીકત છે. નાના બાળકોને સામાન્ય રીતે વાળ કપાવવાનો કંટાળો આવતો હોય છે, પણ મને નાનપણમાં બાલ કપાવવામાં બહુ મજા આવતી. મને યાદ છે કે બાપુજી કે ભાઈ મને મગનભાઈ વાળંદને ત્યાં લઈ જતા. વાળંદની ઊંચી ખુરશી મને રાજાના ભવ્ય સિંહાસન જેવી લાગતી. મગનભાઈ એ ઊંચી ખુરશી પર પાટીયું મૂકી એને વધુ ઊંચી બનાવતા અને એના પર મને બેસાડતા. વાર્તાના રાજાનું સિંહાસન એ ખુરશી કરતાં વધુ સુંદર નહિ હોય એવું એ વખતે મને લાગતું. એ વખતે અમારા ઘરમાં એક પણ ખુરશી નહોતી. એકવાર ઘરમાં ખુરશી લાવવાની વાત થઈ ત્યારે મેં મગનભાઈ વાળંદની દુકાને છે એવી ખુરશી લાવવાની દરખાસ્ત કરેલી, મારી ગંભીર દરખાસ્તનો હાસ્યથી પ્રતિભાવ મળ્યો પણ મારી દરખાસ્ત માન્ય ન રહી. વાળ કાપ્યા પછી મગનભાઈ મારા મોં પર ફુવારો છાંટતા એનાથી જે આહલાદનો અનુભવ થતો એની તો શી વાત કરું ! આવી ફુવારા-શીશી લઈ દેવાની હઠ પણ મેં લીધેલી. આ કારણે આ છોકરો મોટો થઈને હજામતની દુકાન ખોલશે કે શું એવી મારી બાને બીક પણ લાગેલી.
વધુ આગળ વાંચો »
રમૂજી પ્રસંગો – મૃગેશ શાહ
[1] મારા એક મિત્રની ગામમાં સોનીની દુકાન હતી. તાલુકાનું ગામ હતું એટલે સમય જતાં ગામનો વિકાસ સરસ થયો અને ગ્રાહકોની સંખ્યા વધી. વેકેશનમાં પરદેશથી આરામ કરવા આવેલા લોકો પણ તેની દુકાને નાની-મોટી ખરીદી કરવા આવવા લાગ્યા. એ રીતે એની દુકાનમાં ગામનાં માણસોથી લઈને એન.આર.આઈ લોકો સુધીની અવરજવર રહેવા લાગી. મિત્રને થયું કે દુકાન જરાક વ્યવસ્થિત કરાવવી જોઈએ. એણે સારો એવો ખર્ચ કરીને ફર્નિચર કરાવ્યું.
એક દિવસ હું એની દુકાને ગયો. દુકાનમાં નજર ફેરવતાં ફેરવતાં મેં ત્રણ-ચાર ઘડિયાળો સામેની દિવાલ પર લટકાવેલી જોઈ. પહેલું ઘડિયાળ ઓસ્ટ્રેલિયાનો સમય બતાવતું હતું તો વળી બીજું ઘડિયાળ અમેરિકાનો સમય બતાવતું હતું. દરેક ઘડિયાળની નીચે જે તે દેશનું નામ લખેલું હતું. મિત્રને પૂછ્યું તો એણે સમજાવ્યું કહ્યું કે એન.આર.આઈ ગ્રાહકો આવે છે, એટલે આવું બધું કરવું પડે. એટલામાં મારી હાજરીમાં એક માજી દુકાનમાં પ્રવેશ્યાં. પહેરવેશ પરથી એ ગામના હોય એમ લાગતું હતું. એમણે આવતાંની સાથે જ દુકાનમાં ઝડપથી એક નજર ફેરવી લીધી અને મારા મિત્ર સામું જોઈને કહ્યું : ‘આ તેં હારું કર્યું ભઈલા ! દાગીનાની હારે ઘડિયાળેય વેચવાના ચાલુ કર્યા ! મુઆ ! અહીં તો ક્યોંય હારા ઘડિયાળ મળતા નથ !’ મિત્ર બિચારો શું બોલે ?
[2] સાહિત્યકાર મીરાબેન ભટ્ટ અને અરુણભાઈની ઘરે વારંવાર જવાનું થાય. અલકમલકની વાતો નીકળે. અરુણભાઈ ક્યારેક એવો રમુજી પ્રસંગ કહે કે કાયમ માટે યાદ રહી જાય. હમણાં થોડા દિવસ પહેલાં એમણે મને એવો જ એક પ્રસંગ કહ્યો. અરુણભાઈ કહે : ‘એક વાર અમારે ત્યાં ચુસ્ત સત્યાગ્રહી ભાઈ આવ્યા. એ જોકે સુરતથી અમદાવાદ જતા હતા પરંતુ એક રાત વડોદરા અમારે ત્યાં રોકાવાના હતા. એથી એમનું સાંજનું જમવાનું અમારે ત્યાં નક્કી થયું. નિયમો અને વ્રતોમાં કંઈક વધારે જ દ્રઢતા. થાળીમાં અન્નનો એક દાણો પણ ન બચે તેના એ ચુસ્ત આગ્રહી. અમે એ જાણતાં હતાં, તેથી એમને જરૂર મુજબની વસ્તુ જ પીરસી હતી. દાળ-શાક અને રોટલી બધું સપ્રમાણ મૂક્યું હતું. તેઓ શાંતિથી જમ્યાં એટલે અમે રાજી થયા. ભોજન પૂરું કર્યા બાદ અમે એક કૌતુક જોયું ! એ ભાઈ થાળીમાં પાણી રેડીને એ બધું જ પાણી થાળી વડે પી ગયા ! થાળી તો સાવ ચોખ્ખી ચટ્ટ. જાણે હમણાં જ માંજી હોય એવી !
વધુ આગળ વાંચો »
રંગ છે બાપુ ! – સંકલિત
[સૌ વાચકમિત્રોને ધૂળેટીના પર્વની શુભેચ્છાઓ. – તંત્રી.]
કરસનકાકા : ‘તેં મને છેતર્યો.’
દુકાનદાર : ‘સાહેબ, સારામાં સારી ક્વોલિટીનો રેડિયો આપ્યો છે.’
કરસનકાકા : ‘લખ્યું છે તો મેઈડ ઈન જાપાન પણ ચાલુ કર્યો તો રેડિયોમાં કહે છે : ધિસ ઈસ ઓલ ઈન્ડિયા રેડિયો.’
*********
આંખના ડૉક્ટર : ‘તમને ખરેખર ચશ્માં છે.’
દર્દી : ‘તપાસ કર્યા પહેલાં તમને કઈ રીતે ખબર પડી ?’
આંખના ડૉક્ટર : ‘દરવાજો છોડી તમે બારીમાંથી આવ્યા.’
*********
કનુ અને કેતન જંગલમાં ફરતા હતા ત્યાં અચાનક વાઘ જોયો. બંને ઊભી પૂંછડિયે નાઠા. કનુએ પોતાની થેલીમાંથી દોડવા માટેના ખાસ બૂટ કાઢ્યા.
કેતન : ‘દોડી શકીશ ?’
કનુ : ‘વાઘ કરતાં નહિ તારા કરતાં ફાસ્ટ દોડી શકીશ એટલે બસ !’
*********
વધુ આગળ વાંચો »
સુવાચ્ય અક્ષરો – ડૉ. નલિની ગણાત્રા
[‘હસવું મરજિયાત છે’ માંથી સાભાર. રીડગુજરાતીને આ પુસ્તક ભેટ મોકલવા માટે નલિનીબેનનો ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો આ નંબર પર સંપર્ક કરી શકો છો : +91 9428351120. પુસ્તક પ્રાપ્તિની વિગત લેખના અંતે આપવામાં આવી છે.]
આ શીર્ષક તમે જો મારી હસ્તપ્રતમાં વાંચ્યું હોત તો આંખ અને પ્રતને ઊંચી-નીચી-આડી-અવળી-ઊભી-ત્રાંસી-દૂર-નજીક કરીને અવશ્ય પૂછત કે શીર્ષક શું લખ્યું છે ? અને હું મારો પિત્તો ગુમાવીને બરાડત કે, મારા અક્ષર તમે નથી ઉકેલી શકતા તો ભલા માણસ, હું કેવી રીતે ઉકેલી શકું ? સાક્ષરોનો વિવેક જાળવતાં શીખો જરા ! અને…. મારું જ લખેલું હું વાંચતી હોઈશ કદી !
મારા અક્ષરો આમ તો ઉત્તમ છે. ઊકલે નહીં એટલું જ. મને સાંભળવામાં લોકોને તકલીફ નથી. મને વાંચવામાં છે. એ જ સાબિત કરે છે કે લોકોના કાન કરતાં આંખો વધુ નબળી હોય છે. રાઝ કી બાત બતાઉં તો હું રફ વિસ્તારના રફ માણસો કરતાં ય રફ અક્ષરો એટલે કાઢું છું કે આપણો લેખ વંચાણે આપ્યા પછી પૂછવા આવે કે, ‘આ શું લખ્યું છે ?’ અને ત્યારે લેખ કેવો લાગ્યો, એ રૂબરૂ જ પૂછી લેવાય. અને તદ્દન સાચી અફવા જેવી વાત એ છે કે મ્યુનિસિપાલિટીની સ્કૂલમાંય હું ભણી છું અને એ.સી. સ્કૂલમાંય ભણી છું. બધી જ પરીક્ષામાં હું નાપાસ થયા વગર પાસ થઈ છું. અક્ષર ઊકલે તો કોઈ ભૂલ કાઢે ને !! ઈવન આજ દિન સુધી મારો એક પણ શિક્ષક મને ભૂલી શક્યો નથી, કારણ કે હું ક્ષર, પણ મારા અક્ષર તો અ-ક્ષર જ ને ! એકવાર આંખોમાં ઊગીને વસી ગયા પછી ક્રેનથી પણ ખસેડી ન શકાય.
અક્ષરદેહે
ભમતી રહીશ હું
સૌની આંખોમાં
વધુ આગળ વાંચો »
છૂટાછેડાનો શાનદાર પ્રસંગ – વલ્લભ મિસ્ત્રી
[‘હાસ્ય-ઉત્સવ’ પુસ્તકમાંથી સાભાર.]
હાસ્યરસના અમારા એક કાર્યક્રમમાં એક ભાઈએ પ્રશ્ન પૂછ્યો :
‘છૂટાછેડાના પ્રસંગને શાનદાર બનાવવા માટે શું કરવું જોઈએ ?’ અચાનક જ ફેંકાયેલા બમ્પર પ્રશ્નને નીચા નમી પાસ-ઑન કરી દેવામાં અમારી ઈજ્જતનો સવાલ હતો, હુક કરીને બાઉન્ડ્રી બતાવવામાં જોખમ એ હતું કે હૉલમાં બાઉન્ડ્રી લાઈનમાં ખુરશીમાં બેસીને ફિલ્ડિંગ ભરી રહેલી મારી પત્ની ‘હુપ’ કરતાં કૂદીને અમને કેચ-આઉટ જ કરી નાખે !
‘ભાઈ, તમે પરણેલા છો ?’ બમ્પર પ્રશ્ન સામે મેં સ્પીન બેટિંગ કરી.
‘કાચો…કુંવારો છું.’
‘વાંધો નહીં, પરણ્યા પછી કાચા-પાક્કા થઈ જશો, પરંતુ એ સમજાતું નથી કે લગ્ન-પહેલાં જ છૂટાછેડાનો સુવિચાર કેમ આવ્યો ?’
‘શું કરું ? પાણી આવતાં પહેલાં પાળ તો બાંધવી પડે ને ?’
‘તો લગ્ન પછી ઘોડિયુંય બાંધવું પડે તેનો પણ વિચાર કર્યો જ હશે ને ! ખેર, જવા દો એ વાત. મૂળ વાત એ છે કે, અમારા લગ્નજીવનનાં ત્રીસ વર્ષમાં છૂટાછેડા તો શું, તેનું નાટક પણ ભજવ્યું નથી.’
‘તો શું થયું ? સાચા-ખોટાનું અનુમાન તો કરી શકો ને ? કદાચ એ તમને ભવિષ્યમાં મદદરૂપ થાય પણ ખરું !’
બસ, હવે અમે સ્ટેજની પીચ પર સેટ થઈ ગયા હોવાથી દે અનુમાન ધનાધન કરી દીધે રાખવાનું ચાલુ કરી દીધું. સૌપ્રથમ તો જે ગોર મહારાજે લગ્નનું શુભ મુહૂર્ત કાઢી આપ્યું હોય તેની જ પાસે છૂટાછેડાનું અશુભ મુહૂર્ત કઢાવવું ! વધુ દાન-દક્ષિણા આપી લગ્નપ્રસંગનાં જે તારીખ-સમય હતાં તે જ રખાવવાં (યાદ રાખીને જે સાલ ચાલતી હોય તે રાખવી). અને હા, કદાચ ગોર મહારાજ સ્વર્ગે સિધાવી ગયા હોય તો તેમના કાયદેસર વારસદાર ચાલશે. લગ્ન સમયે જે હૉલ, વાડી કે પાર્ટીપ્લોટમાં લગ્ન થયાં હોય તે જ રાખી લેવાથી પિત્તળમાં ગંધ ભળશે !
વધુ આગળ વાંચો »
કૂંપળ – ડૉ. અશોક એચ. પટેલ
[ કેટલીક કૃતિઓ એવી હોય છે જેને વારંવાર મમળાવવી ગમતી હોય છે. રંગોત્સવના આ પર્વ દરમિયાન અગાઉ પ્રકાશિત (2006) થયેલી આ રમૂજી રચનાઓ અહીં ફરીથી પુન:પ્રકાશિત કરવામાં આવે છે. સૌ વાચકમિત્રોને હોળી-ધૂળેટીના પર્વની ખૂબ ખૂબ શુભેચ્છાઓ.]
ગામ આખું કે’ છે
એ હસે છે તો
એના ગાલમાં સુંદર મજાના ખાડા પડે છે.
હું પડ્યો પડ્યો ગણું છું,
આ ખાડામાં, મારા સિવાય
બીજા કેટલાં પડે છે ?
**************
ખુલ્લા
આકાશનું માપ શું ?
લાવ,
તારી આંખને માપશું ?
**************
એવું પેલ્લી વાર બન્યું
ભૂલી ગયો નામ હું મારું !
એમણે હળવેકથી પૂછ્યું :
“શું છે નામ તમારું ?”
**************
‘ખૂબસૂરતની’ જોડણી લખતાં
કાયમ ભૂલ થઈ જાય છે,
હું શું કરું ?
એ યાદ આવી જાય છે.
**************
વધુ આગળ વાંચો »
સાક્ષરનો સાક્ષાત્કાર – સાક્ષર ઠક્કર
[ રમૂજ, હાસ્ય, વ્યંગ અને કટાક્ષની સાવ અલગ રીતે અનુભૂતિ કરાવે તેવી એક યુવા કલમનો આજે રસ માણીએ. શ્રી સાક્ષરભાઈ મૂળે વડોદરાના રહેવાસી છે, વિદ્યાનગરમાં એન્જિનિયરિંગ કર્યા બાદ હાલમાં ન્યુયોર્ક ખાતે ‘માસ્ટર્સ ઈન કોમ્પ્યુટર સાયન્સ’ ભણી રહ્યાં છે. તેઓ સાહિત્યક્ષેત્રમાં ખૂબ આગળ વધે તેવી તેમને શુભકામનાઓ. આપ તેમનો આ સરનામે સંપર્ક કરી શકો છો : saksharhere@gmail.com ]
[1] પહેલી ચા ઢોળવા પાછળનું લૉજિક
તમે જોયું હશે કે ચાની કીટલીવાળા સવારની પહેલી ચા રસ્તા પર ઢોળી દે છે. આ પહેલી ચાને ‘જગ-ડખા’ની ચા પણ કહેવામાં આવે છે. આનું રહસ્ય હવે તમે જાણો….
બહુ વખત પહેલાંની વાત છે. માતા પાર્વતી સ્નાન કરવા બેઠાં હતાં. ભગવાન શંકરના પુત્ર ગણપતિ બારણે ઊભા હતાં. એમની સાથે શંકર ભગવાનની બોલાચાલી થતાં વાતવાતમાં શંકર ભગવાને ગણપતિનું મસ્તક કાપી નાખ્યું. માતા પાર્વતીએ આ વાત જાણી ત્યારે તેમને ભગવાન શંકર પર ક્રોધ ઊપજ્યો. એમણે માર્ગમાં જે પહેલું આવે એનું મસ્તક લાવવાનો આદેશ આપ્યો. આ પત્નીઓની આદેશ આપવાની પ્રથા એ સમયથી ચાલી આવે છે… જોયું ! ભલે ને પતિ ભગવાન શંકર કેમ ન હોય !
હવે આપણા ઈન્ટરેસ્ટની વાત શરૂ થાય છે.
બૉસનો ઑર્ડર હતો એટલે ભગવાન શંકર તો નીકળ્યા ત્રિશુળ લઈને. માર્ગમાં જે પહેલું નીકળે એનું મસ્તક લેવાનું હતું. ચાલતાં ચાલતાં એમના મનમાં પાર્વતીજીના ગુસ્સા વિશે વિચારો ચાલતાં હતાં. એટલે એ વિચારોને લીધે તેમની દષ્ટિ માર્ગ પર નહોતી. એ માર્ગ પર બે નિર્દોષ દેડકાં (દેડકાંઓ હંમેશા નિર્દોષ જ હોય છે…. કોઈ દિવસ તમને દેડકો કરડ્યો છે ?) રમતા હતાં. એમને મહાદેવના પગની લાત વાગી અને તેઓ દૂર ફેંકાઈ ગયા. બંનેના માથામાં બેઠો માર પડ્યો. (માર બેઠો જ કેમ હોય છે, કોઈને ખ્યાલ હશે ?) અને તેમનું માથું દુ:ખવા લાગ્યું. બંને મહાદેવને રોકવા માટે જોરથી બૂમો પાડવા લાગ્યા :
‘અન્યાય…. ઘોર અન્યાય…. ઘોર અન્યાય…..’
શંકર ભગવાનને થયું : ‘યાર ! આજે કોનું મોઢું જોયું’તું સવાર-સવારમાં ? એક તો ઘેર અન્યાય કરીને આવ્યો, પત્નીનું ટેન્શન અને એમાં આ બીજો અન્યાય કરી નાખ્યો.’ ભગવાન રોકાયા.
વધુ આગળ વાંચો »
હાસ્ય વસંત – રાજુ મેઘા
[ઈ-ટીવી ગુજરાતી પર એન્કર તેમજ સુરતના બીગ-એફ.એમ પર આર.જે તરીકે રહી ચૂકેલાં શ્રી રાજુભાઈ હાલમાં સમભાવ-મેટ્રો, અમદાવાદના એડિટર તરીકે ફરજ બજાવી રહ્યા છે. તેમના પ્રસ્તુત બંને હાસ્યલેખ, ગુર્જર પ્રકાશન તરફથી પ્રકાશિત થયેલ ‘હાસ્ય ઉત્સવ’ નામના નવોદિત હાસ્યલેખકો માટેના પુસ્તકમાં સ્થાન પામ્યા છે. પ્રસ્તુત છે બંને હાસ્ય લેખ ‘હાસ્ય-ઉત્સવ’ પુસ્તકમાંથી સાભાર. રીડગુજરાતીને આ લેખ માટે પરવાનગી આપવા બદલ શ્રી રાજુભાઈનો ખૂબ ખૂબ આભાર. આપ તેમનો આ સરનામે raajoomegha@yahoo.com અથવા આ નંબર પર +91 9327449678 સંપર્ક કરી શકો છો.]
[1] લાઈવ કરવાની લ્હાયમાં – રાજુ મેઘા
‘હડબડી મેં ગડબડી’ કે પછી ‘ભૂલમાં મિસ્ટેક’ ઘણી વાર થઈ જતી હોય છે, પણ આ ચેનલવાળા જ્યારથી ફૂટી નીકળ્યા છે ત્યારથી બાજરીનું ડૂંડું લઈને રિપોર્ટરો એય ને બોલ્યે રાખે… બોલ્યે રાખે…. એન્કર પાછો સવાલ આવા પૂછે : ‘યે જો પાર્ટી કી મીટિંગ ચલ રહી હૈ ઉસ મેં સે ક્યા નિકલ કે આયેગા ? ક્યા લગતા હૈ આપ કો ?’ અવે એના ઘરનાં એને નથી પૂછતાં કે, ક્યા લગતા હૈ આપ કો ? ખાના ક્યા બનાઉં ? જે આપ્યું તે દબાવીને બિચારો લાઈવ રિપોર્ટિંગ કરવા કો’કના ઘરની બહાર ભરતડકે ઊભો હશે. ‘લાઈવ’ કરવાની લ્હાયમાં બિચારો એમ ને એમ અડધો ‘ડેડ’ થઈ જાય !
પણ ટી.વી. ચેનલની અનોખી દુનિયા છે. કેટલાક દાખલા તમને આપું – જે મેં જોયા છે. ઘણા રિપોર્ટરોની કોઈ ને કોઈ ટેવ હોય છે. એ ટેવ કેમેરા સામે પણ ઘણી વાર આવી જાય. જોકે કેમેરાની પણ પાછી એક ટેવ છે. ઝીણામાં ઝીણી હલચલ ઝડપી લેવાનું એ છોડતો નથી. એક રિપોર્ટર ખબર નહીં કેમ, ઢીલું હશે કે શું, ઘડી-ઘડી પેન્ટ ઊંચે ચઢાવે તો જ એના આત્માને શાંતિ વળે, જીવને ચેન પડે અને મનને રાહત મળે. એના એક હાથમાં પેલું બાજરાનું ડૂંડું એટલે માઈક હોય, એમાં એક હાથ રોકાયેલો રહે. પણ એમ કંઈ હાથ હેઠા મૂકે તો રિપોર્ટર શાનો ? એટલે એણે એક બાજુ બોલવાનું ચાલુ રાખ્યું : ‘અહીંયા ચાલી રહેલી બેઠકમાં બે જૂથ વચ્ચે મતભેદો છે પણ એમાંથી કોઈ ઢીલ મૂકવા તૈયાર નથી (ઢીલ પરથી પેલું ઢીલું પેન્ટ યાદ આવ્યું એટલે બીજા હાથે ચઢાવ્યું.), પણ મને લાગે છે કે બંને બાજુના સભ્યો ખેંચતાણ ચાલુ રાખશે (એણે પણ ખેંચતાણ વધારી) તો પણ ઉકેલ જલ્દી નહીં આવે !’ આવું થાય ત્યારે મને તો કહેવાનું મન થાય કે એનો ઉકેલ તો આવતાં આવશે, તારા પેન્ટનો ઉકેલ વહેલો લાવી દે, ભાઈ ! નહીં તો…….
વધુ આગળ વાંચો »
