બેસતા વર્ષે બબાલ ! – મધુસુદન પારેખ

[‘ગુજરાત’ સામાયિક દીપોત્સવીઅંકમાંથી સાભાર.]

આ વર્ષે મંદીના મારથી પરેશાન થયેલાં અમે દંપતીએ સર્વાનુમત્તે પ્રવાસે નહિ જવાનું અને સાલમુબારકના ઘસારાથી તેમજ મઠિયાં, મીઠાઈનો ખર્ચ બચાવી લેવાનું નક્કી કરીને બેસતા વર્ષે વહેલી સવારથી જ સ્કૂટર યાત્રા શરૂ કરી દીધી. પત્નીએ સુઝાવ આપ્યો હતો કે બેસતા વર્ષે આ સાલ આપણા સગા સંબંધી-મિત્રો વગેરેને આપણે જ સાલમુબારકથી સન્માનવાનો લાભ લેવો.

સૌપ્રથમ ભગવાનને સાલમુબારક પાઠવવા અમે મંદિરે પહોંચ્યાં. મંદિરમાં પ્રવેશ કરતાં જ ભક્તોની ભીડ જોઈને ભગવાનને સાલમુબારક કરવાનો મારો ઉત્સાહ ઓસરવા માંડ્યો. ભક્તિના પૂરમાં તણાઈ જવાની ચિંતા થઈ પણ પત્નીનો ઉત્સાહ અદમ્ય હતો. મહિલાઓમાં ભક્તિની માત્રા વધારે હોય છે. મંદિરમાં ભક્તોની ભીડથી દૂર ભાગે તે ભામિની નહિ. એવા માનવ-મહેરામણમાં એને ભક્તિનું શૂર ચડતું હોય છે. પણ હું તો ભીડનો કાયર, ભીડ-ભીરું હતો. મને નર્વસ જોઈને એ હિંમત આપવા માંડી : ‘તમે ચિંતા ન કરો. ગમે તેવી ભીડમાંય ધક્કે ધક્કે આગળ પહોંચી જવાશે.’ ધક્કા ધક્કીનો મને મહાવરો નહોતો. એકવાર કોઈ જાદુનો ખેલ જોવા ભેગા થયેલા ટોળામાં હુંય ઘૂસેલો, પણ મારા ખીસા પર જાદુનો પ્રભાવ પડી ગયા પછી હું ટોળાને ટાળતો હતો.

પત્નીમાં ધક્કા ધક્કીમાં ય કોણી પ્રહાર કરતાં કરતાં આગળ વધવાની અનેરી કળા હતી. એ એમાં જેટલી કુશળ હતી એટલો જ હું અકુશળ હતો. શ્રાવણ મહિનામાં એકવાર મંદિરે ભીડમાં એક સન્નારીની જોરદાર કોણી મારી પાંસળી પર એવો પ્રહાર કરી ગઈ હતી કે હું ભીડથી ભાગતો જ ફરતો હતો. પત્નીએ એનાં ચંપલ કાઢતાં મને સુઝાવ આપતાં કહ્યું : ‘મારું ચંપલ અને તમારા બૂટ પેલા બૂટ-ચંપલોના ખાનામાં મૂકીને મારી પાછળ ચાલ્યા આવો, હું જરા આગળ જાઉં છું.’ પત્નીની પાદુકા ગ્રહણ કરીને હું અમારાં બૂટ-ચંપલ ખાનામાં ગોઠવતો હતો તેવામાં ઉંચી એડીવાળાં સેન્ડલ પહેરેલી એક સન્નારી ભગવાનને ઉતાવળે મળવાનાં ઉત્સાહમાં જતી હતી. તેનો પગ મારા પગના અંગુઠા પર ચંપાયો. મારાથી એકદમ અ…અ…આ….ઈ…ઈ…નો આર્તનાદ થઈ ગયો. હું પીડાથી કણસતો એ સન્નારીને કાંઈ કહું ત્યાં તો ‘સોરી ભાઈ’ હસતે મુખે મારાં પર ફેકતી એ ઉપડી ગઈ, સોરી પણ હસતે મુખે કહી શકાય એવું એ સન્નારીએ મને શીખવ્યું.
વધુ આગળ વાંચો »