Dec 13

2009

ગઝલ – મનોજ પંચોલી

ઠેસ વાગી ભીતરે ક્યાંથી વળે કળ,
બંધ આંખે કેટલું છલકાય છે જળ.

ખૂબ આગળ મોકલી પાછાં ફર્યા એ,
શોધવાનો છે રસ્તો મારે જ આગળ.

એકલા ચાલી જવાનું છે નસીબે,
કોણ આવી આપવાનું છે મને બળ.

તું નથી ત્યાં માત્ર ભણકારા મળે છે,
જીવવાનું એ જ સથવારે પળે પળ.

આંસુઓને આવવું ગમતું નથી પણ,
કોણ આવીને કહે છે જા હજી મળ.

આપના પ્રતિભાવો :

Ghata: nice story.

Dipti Trivedi: બધા જ સંકલન વિચારણીય છે. દર્શક, વિનોબા, મોહમ્મદ માંકડ, ઉમાશંકર જોશી, શિવભાઈ વગેરેએ બહુ જ સરળ...

ketan shah: Every parent should understand that : After merrage their son’s life is change. now there is...

Ghata: ખુબ જ સુન્દર વણૅન કર્યુ છૅ.

Dipti Trivedi: દીકરો વહુનો થઈ ગયો એ આખી મથામણ જ ખોટી છે. ભેગા રહેનારા હંમેશા ભેગા જ રહે છે. પરિવાર વધે એમ કામ...

Manish Shah: Very nice presentation and informative!! Normally these type of minor details with map, we do not...

Ami: સારી વાર્તા છે, પણ સામી બાજુએ જો સીમાએ પણ થોડી સમજદારી રાખીને બાને પૂછીને સૌમિલ માટે નાસ્તો કે જમવાનું...

sima shah: બંને વાર્તાઓ ખૂબ જ સરસ, પણ પહેલી વાર્તા વધારે હ્રદયસ્પર્શી લાગી………...

Soham Raval: સરસ વાર્તા સંકેતભાઇ… મજા આવી વાંચવાની….પહેલો પણ સારો પ્રયાસ છે.

arjun: the thing you said is certainly true. this is the true of today ‘s society. i agree with you. we...